Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waarop wij onze schetskaarten maken. In vele landen wordt daarbij gebruik gemaakt van een planchet, die bestaat uit een driepoot, waarop een teekenbordje draaibaar is aangebracht. Nadat het bord met veel zorg georiënteerd is, worden richtingen bepaald en aangegeven met behulp van een van een vizierinrichting voorziene lineaal.

De modernste methode is die waarbij foto’s gebruikt worden, die vanuit een vliegtuig of vanaf een berghelling genomen zijn. Er zijn vernuftige toestellen uitgevonden, waardoor twee uit nabijgelegen punten genomen foto’s stereoscopisch gezien kunnen worden en waaruit tegelijkertijd de complete kaart met de hoogtelijnen geteekend wordt.

Verscheidene Nederlandsche topografische kaarten zijn reeds op deze wijze tot stand gekomen en vertoonen vooral voor duinterrein en waddengebied bizonderheden, die vroeger niet vermeld konden worden, omdat opname volgens de oude methode niet doenlijk was.

VIII. Wegkaarten

De ontdekkingsreiziger, die met zijn kleine karavan door de wildernis trekt, heeft zijn belevingen op papier vast te leggen. Het is zijn plicht tegenover anderen en tegenover de wetenschap om de gevolgde weg te beschrijven, opdat aan hen, die hem willen bezoeken, of die de door hem ontdekte plaatsen nader willen bestudeeren, de noodige aanwijzingen gegeven kunnen worden. Het is ook plicht jegens zijn eigen leven en de levens van hen, die hem vergezellen, want het kan blijken, dat de bron, waarnaar allen zoo verlangd hebben, geen water meer bevat, zoodat teruggekeerd moet worden naar de plaats, waar de waterzakken het laatst zijn gevuld.

Zonder het bijhouden van een dagboek, en het maken van een kaart, zal, wanneer het uitgangspunt honderden kilometers verwijderd is, en over het tusschengelegen terrein slechts spaarzame en onbetrouwbare gegevens bekend zijn, ook nooit het doel bereikt kunnen worden.

Wanneer dwars door het oerwoud getrokken wordt, of wanneer de tocht van oase tot oase door de woestijn gaat, is het maken van een volledige kaart uiteraard onmogelijk: er moet worden volstaan met het teekenen van de gevolgde weg en hetgeen daar van uit zichtbaar is. Er ontstaat dus een z.g. .route- of wegkaart.

Soortgelijke kaarten maken wij, wanneer wé als Voortrekker of Verkenner onze tochten maken en van de te volgen weg geen kaart beschikbaar is, of slechts een kaart, die zóó ruw gerekend is of zulk een schaal heeft, dat een betere weergave van het doorgetrokken terrein door middel van een wegkaart noódzakelijk is.

Sluiten