Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der laten slaan en meelachen, hij gooide nu en dan een mal woord tussen de ruwe grappen der anderen. Onderwijl zuchtte hij vol weemoed en zagen zijn ogen verlangend door de groene ruitjes.

Voor de herberg kwam een troep gichelende wichter om een jongen met een marmotje staan. Een stond wat achteraf, alsof ze er eigenlijk niet bij hoorde; plotseling, alsof ze Rieks' blik voelde, keerde ze haar hoofd om en keek over haar schouder naar het raam. Twee ernstige grijze ogen zagen enkele ogenblikken in de zijne en een vreemde ontroering steeg warm omhoog naar zijn keel. Het waren de ogen van zijn moeder.

Hadden die drie of vier borrels hem te pakken? Was het wicht anders dan de andere? Zij was blootshoofds, het heel lichte blonde haar was strak gekamd naar een klein knoedeltje in haar bruine nek, de rode wangen glommen van groene zeep en zonnebrand, een donkere jurk hing wat slordig om de zware heupen.

Maar Rieks zag met verbazing in zijn droom. Zij was het, die redderde in zijn huis, die zorgde voor zijn kinderen. Hij wist zeker, dat zij dat was.

Niemand merkte het, toen hij opstond en schijnbaar kalm naar buiten liep. De troep stond om de kop van jut. De kermisvent drong hem de hamer op. Zij keek naar hem, daarom sloeg hij met een kracht, dat zijn vingers tintelden. Maar toen hij zich een vergulde medaille op de borst had laten spelden, was zij verdwenen.

Hij zocht gejaagd onder de mensen en vond haar weer in de draaimolen. De hele troep zat stoeiend en gillend in een paar bootjes, zij stond er naast en hield zich vast aan een witte paardestaart. Zij draaide voor Rieks langs en keek naar hem, zo ernstig alsof ze in de kerk was. „Ze mag mij zien," dacht hij. „Ik heb een net blauw pak an en mien pette ...." Hij nam hem verschrikt af en keek. Het was zijn Zondagse gelukkig.

Toen kwam ze weer langs. Ze glimlachte nauw merkbaar en sloeg de ogen neer. De volgende keer sprong hg toe, struikelde, greep toch een koperen stang en zij was het, die zijn hand greep en hem naar binnen trok.

Rieks vergat, dat het niet zonder gevaar was, om hier een meisje te nemen, hij had zijn voorzichtigheid geheel verloren. Hij liet haar rode, ruwe hand niet meer los. Hij zag haar vast in de ogen en riep boven de

Sluiten