Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dat hê j' hem handig flikt," zei hij. Het was de hoogste lof, die hij geven kon.

Ze gingen samen naar huis. Jans praatte over het werk als tegen een vriend, als tegen een zoon. Klein Jansie zat op Rieks schouders en Triene stond lachend te wachten op 't erf. En even moest Rieks zich bezinnen. Het leek, of het alles al voor elkaar, of hij een dikke boer geworden was.

De volgende dag bracht de beslissing.

Rieks kwam met een emmer varkensvoer de koegang af, toen kwam Triene in haar volle breedte voor hem staan, lachend met haar breedste grijns.

„Goa op zied," zei Rieks.

„En as ik dat nou es niet doe?" daagde ze hem uit.

„Dan góói ik joe opzied," zei Rieks.

Met greep zij hem reeds aan. Hij wierp haar in het stroo, maar zij trok hem bij zich neer en drukte haar warme lippen op de zijne. Die avond kon Rieks niet slapen. Hij moest kiezen tussen geld en liefde. Liefde, wat had men daaraan, wat had een boer aan liefde? Kon hij van liefde leven? .... Hij telde de rijkdommen van Triene op, hij zette al haar bezittingen naast elkaar in zijn verbeelding, maar Hille's togen glansden bedroefd daarboven.

Wanhopig stond hij op en sloop in de nacht door de stal. Teer maanlicht kwam zweven door de half-ronde raampjes, en blonk op de dijen van de bruine, die wat kramp had en daarom hier alleen in de stal stond. Die schuifelde verliefd achteruit, om door Rieks gestreeld te worden.

Rieks liep naar buiten, hij trok een tak van de appelboom neer, die zat vol jonge appeltjes, het beloofde veel. Hij stond bij het hek van het weiland, de koeien kwamen en likten zijn handen, het veulen duwde de sierlijke kop in zijn arm. Nevels trokken over het land, over de oude goede grond, waar Rieks van hield, die hij in twee maanden zeer lief gekregen had.

Het was alles zo nabij. Hij had het, als hij ja zei. Geen boerenknecht had ooit zo'n kans gehad.

En plotseling breidde hij zijn armen uit en drukte de kleine paardenkop tegen zijn borst.

's Zondagsavonds wachtte Hille vergeefs. Rieks zat bij Triene in de

Sluiten