Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„De simplicibus medicamentis, interprete Garolo Clusio Atrebate.”

Reeds dadelijk bij zijn vestiging te Wenen had Clusius het plan opgevat, om, gelijk hij dat ook voor Spanje had gedaan, een Oostenrijkse Flora te schrijven. Hij begon daarvoor met kleine botaniseertochten te ondernemen in de buurt van de hoofdstad. Maar reeds in het voorjaar van 1574 volgde een tocht langs de Donau naar Bratislava. In deze stad sloot hij o.a. vriendschap met den medicus Georg Purkircher, met wien hij jaren lang in briefwisseling bleef en in wiens lotgevallen hij op hartelijke wijze deelde.

En in de zomermaanden ondernam Clusius tochten in de bergen, eerst naar de dichtbij gelegen Schneeberg, later naar de Otscher. Op vele van deze tochten, vergezelden andere hofdignitarissen hem, zoals Paulus Fabricius, wisen sterrekundige van naam. Hieruit blijkt wel, dat de andere aan het hof verbonden geleerden hem geheel en al als hun gelijke beschouwden. Ook Aicholtz was dikwijls van de partij.

In het najaar van 1574 ontving Clusius eindelijk de drukproeven van zijn Spaanse Flora. Plantijn kon er toen pas aan denken dit belangrijke werk ter perse te leggen, hetgeen in December van dat jaar inderdaad geschiedde.

Buitengewoon aangenaam was het voor Clusius, dat Maximiliaan als opvolger van den overleden Nic. Biesius nu als hofarts tot zich riep Rembertus Dodonaeus, den getrouwen vriend uit de Nederlanden. Waarlijk, er was feitelijk nu voor Clusius weinig meer te wensen overgebleven. Finantieel was hij èn door zijn vaderlijk erfdeel èn door zijn salaris geheel van zorgen vrij, al was het hofleven niet goedkoop. En wat de studie betreft, zijn ambt, liet hem voldoende tijd om zich met hart en ziel te geven aan het werk, dat hem zo boven alles hef was: de studie der plantkunde. Onbekende, in elk geval nog niet wetenschappelijk beschreven gewassen verzamelen, ze verder kweken in eigen tuin, zaad winnen en het weer uitstrooien of het ruilen met vrienden, de planten in hun omgeving rustig en zorgvuldig gadeslaan, het karakteristieke ervan

Sluiten