is toegevoegd aan je favorieten.

Het keizerlijke Weenen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was, als gewoonlijk, wederkeerig. Als zijn kleine neven en nichten hem zagen aankomen, kwamen ze onmiddellijk op hem toeloopen, trokken hem aan zijn jaspanden en gingen met hem spelen. Wanneer ze wat grooter werden, kwamen ze sterk onder den indruk van zijn dandieuze verschijning en raakten heimelijk aan zijn prachtigen stok en handschoenen. Er waren kleine aartshertoginnetjes, die zijn portret in hun kerkboek bewaarden en bleek werden wanneer zij hem zagen verschijnen.

’s Middags gingen ze dikwijls alleen uit, Reichstadt en Sophie, door den Tyroolschen tuin tot de grens van het park, waar zich voor hen het Weener heuvelland uitstrekte met zijn weilanden, bosschen en heuvels. Wat er op die wandelingen mag besproken zijn? Het zal den indiscreten historicus nimmer worden geopenbaard.

Het einde van een roman

Den zoon van Napoleon bleef de last van een lang leven zonder doel en perspectief bespaard. Zijn tenger lichaam was tegen den folterenden inwendigen strijd niet bestand. Langzaam werden zijn krachten gesloopt. In den zomer van 1832 bestond er geen hoop meer hem te redden.

Sophie bracht het grootste deel van den dag bij haar vriend door. Ze verwachtte haar tweede kind. De zwangerschap had haar zwaar en leelijk gemaakt. Ze wist dat haar „cher Franz”, zooals ze hem noemde, opgegeven was, maar toonde steeds in zijn bijzijn een opgewekt gezicht. Ze las hem voor, gaf hem zijn drankjes, bewaakte zijn deur tegen ongewenscht bezoek. Samen maakten ze nog eenige kleine wandelingen in het park.

Weldra kon hij niet meer loopen. Met een draagstoel het hij zich naar Sophie’s privé-tuin brengen. Daar, op het grasveld tusschen bloemen en fonteinen, stond een open paviljoen. lederen middag zat hij er in een grooten