is toegevoegd aan je favorieten.

De pothoofdplant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

TANTE'S LAATSTE BOEK.

De pacifisten drinken samen thee en straks zal Tante iets uit Latzko lezen

— het zal wel weer het allerij selijkst' wezen en Tante sterft „die duizend doden mee". —

Soms voel ik: „Tante zuiver is het niet. . . .;

pijn moet als pijn gevoeld zijn en jouw rillen

en plots herinner 'k me mijn jongensbillen, die Tante blauw sloeg met haar Spaanse riet....

(Lust wordt door uitstel fijner ) „Nog wat thee?

— o, God, als wij ons nu eens zeer vergisten in Tante en haar brave pacifisten? —

„Ik nog wat thee? Heus, Tante, dank U; nee'."

En ik denk maar: „Tante, zuiver is het niet. . . ." en ik zou ze 't wel in d'oren schreeuwen willen, hoe Tante mij mijn mag're jongensbillen . . . .; dan schuift ze mij haar boek toe: „LEWISIT".