is toegevoegd aan je favorieten.

Dokter Heldring's groote conflict

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„O, nee Mama, ik mankeer niets; als ik eens één keer goed uitslaap ben ik weer in orde; ik vind het erg lief van u, dat u de kinderen logeeren wilt; ik neem een flinke portie veronal en slaap dan misschien tot tien uur morgenochtend. Met de kinderen bij me kan ik nooit rustig slapen."

,/k Zou toch voorzichtig zijn met die slaapmiddelen," vond de oude mevrouw.

„Veronal is absoluut onschadelijk ... Bernard heeft het me vaak gegeven," loog ze er nog achteraan.

Ze voelde zich wonderlijk kalm, terwijl ze Gerardje uitkleedde; het leek alles zoo onwaarschijnlijk; het was niet te gelooven dat dit de laatste keer zou zijn ... Maar toen haar vingers z'n teere, bloote lijfje raakten, vatten ze het kind heftig tusschen haar beide handen en drukte haar mond op z'n schoudertje in een lange, zuigende zoen.

„Au, Geetje pijn," klaagde de kleine jongen en wreef met z'n vuistjes haar tranen weg, die over zijn borstje rolden.

Ze trok hem z'n pyamaatje aan, stopte hem in bed en liet Ria alleen met de twee kinderen.

Bij haar moeder in de zitkamer hoorde zij ze lachen en stoeien; ze ging met haar rug naar de kamer gekeerd naar buiten staan kijken en klemde de lippen opeen.

Even later verscheen Ria ook en Mama schonk thee.

„Heb je al mail," vroeg ze.

„Ja, een dikke brief," vertelde Hetty onbeheerscht luidruchtig in haar poging een luchtigen toon aan te slaan. „Bernard komt over drie maanden. Ik ben zoo blij voor hem dat hij eindelijk weg kan."

„Dat is een heerlijk bericht," zei haar moeder.

„Ik ben voor jou óók blij," zei Ria op een eigenaardigen toon.

Hetty keek haar even wantrouwig aan, maar vertelde druk door over dingen, die Bernard geschreven had. Hij