is toegevoegd aan je favorieten.

Doolhof

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

boren?! Nog altijd heeft zij het verzwegen. De dokter vindt dat zij het kind met buitengewone slankheid draagt. Maar te zien is het toch, vooral voor moederoogen. Na het als in een koortsdroom (eind Augustus) voltrokken huwelijk; in alle stilte, omdat moeders gezondheid toen al te wenschen over liet, heeft Peggy haar nog maar één keer gezien: in 't halfdonker van de slaapkamer en zij heeft toen haar wijden capemantel niet uitgedaan. Maar nu zal zij alles moeten bekennen. Dezen nacht heeft zij het zich voortdurend voorgehouden en schreiend heeft haar lafheid gesmeekt om een zwijgen, dat niet langer houdbaar is. Tenzij moeder stervende is en heengaat vóór het kind komt... Hoe is die gedachte gekropen in haar ziel? hoe heeft zij zich daar vast kunnen klampen?... Is 't mogelijk den dood te verlangen van 't eenige wezen op aarde, waaraan zij met echte liefde verbonden is; haar moeder?! Maar is zij dan een monster?... Of is 't dat zij haar arme lijdende moeder dit verdriet, deze vernedering besparen wil... O, kon zij dit laatste maar gelooven; het zou iets afnemen van haar bittere zelfverachting. Maar neen — zij moet zichzelve zien nu, laf en onwaardig. En die aanklacht is onduldbaar. Zij zoekt naar verzachtende omstandigheden. Is zij niet jong, te jong voor zulk een opgaaf? Heeft haar opvoeding haar voorbereid op zulk een strenge eisch? Toen zij Romeyn leerde kennen, heeft niemand haar gewaarschuwd, niemand haar tegengehouden. Zij was alleen in die beproeving; zij bleef alleen, ook nadat

Doolhof 6