is toegevoegd aan je favorieten.

Intieme revue

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen streelde hij mijn hand en zei: „Wat wéét jij al die dingen....", en dat is zoo, ik weet bijna alles. Dit wist ik door een lezing, die tante Eugénie indertijd gehouden had in de Tempel van het Genootschap: „De Oosterkim", waar ze de allerhoogste dingen nastreven, met brochures over Liefde (niet de gewone). Ze had daar haar personeel uiteengezet, bezien vanuit een stralkundig-sociologisch punt. Ze had er 5: de huisknecht met de kruinen, de communistische koetsier, de gevallen keukenmeid, het kamermeisje met de gestorven dief, en dan die vreeselijke kromme van 60, die ze gebruikte voor groenteninmaken. De heele Tempel schudde haar na afloop de hand.

„De sfeer zit hier vol misdaad", zei ik. „Ik kan haast geen adem halen", maar Desmond zei „Dat went wel", en we gingen naar onze kamers voor het diner, en ik trok iets gebloemds aan, en het suspecte kamermeisje wilde mijn koffer uitpakken, wat ik verbood, en toen wilde ze de knoopjes van het gebloemd dicht maken, maar ik zei „Geht schon", en ze heette Trudl en verdween schichtig.

En Desmond had iets dergelijks met de koetsier, die er uit zag als een mislukte heer en die z'n schoenen wilde afvegen, wat ik, al het andere daargelaten, onhygiënisch vind omdat ie uit een stal komt met beesten.

Over het eten zélf hing reeds de Paaschwijding voor de volgende dag. Tante Eugénie, als gastvrouw, deed allerlei verhalen over iemand met levenslang, die ze een Paaschkaart had gestuurd en een scheur-

*