is toegevoegd aan je favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In duivelstempo slingeren ze in groote cirkels steeds op denzelfden afstand achter elkaar, als een steen in sneltreinvaart, geslingerd aan een ontzaglijk groot touw.

Watermolen en de Duitscher houden het niet bij, keer op keer worden zij door de kleurige duivels gelapt.

Bij iederen lap verduistert de serene, avondlijke helderheid door het rauwe orkaangeweld van bijvalbetuigende menschgeluiden.

Leni is zoo in de war van den zeldzamen strijd, dat zij er zelfs over haar drukte heen van is; stil en ademloos van spanning en hoop, kijkt ze overdonderd toe.

— Jacques ! gilt ze. Jacques ! Jacques !

Het is of Hoek haar hoort, want nog sneller, sneller dondert hij langs haar, maar op den elegant en soepelrijdenden Franschman in zijn lichtblauw tenue, loopt hij geen meter in.

— Hij haalt het niet, stoot Leni uit legen Jean, terwijl zij, zonder een seconde den strijd uit het oog te verliezen, hem even lief aankijkt.

Jean schijnt het niet te zien.

— Hij haalt het niet! zegt zij nog eens driftig, terwijl ze Jean in zijn arm knijpt.

Jean zwijgt.

Leni heeft als trouwe wedstrijdbezoekster routine in die soort races.

De laatste tien rondes!

Stand: onveranderd.

Sérès: één.