is toegevoegd aan je favorieten.

Anoniem

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE LAATSTE ANONIEME BRIEF

ontvangen hebben, dat er op haar stoel een doode zat.

Gedurende de korte woordenwisseling tusschen De Blok en den detective herstelde zij zich echter met groote snelheid. Zelfs kwam er weer eenige kleur op haar wangen terug. Maar in haar oogen, die zij weer geopend had, lag een vreemde, strakke uitdrukking en er lagen rimpels op haar voorhoofd en om neus en mond, alsof zij plotseling ouder was geworden.

Toen, opeens, was het alsof zij zich met geweld dwong om natuurlijk te schijnen. Er legde zich een verstijfde glimlach om haar mond en zij deed een poging om op luchtigen toon te spreken.

„In elk geval, meneer De Blok" — zeide zij, „als wij den inhoud van dat schrijven ernstig mogen nemen, bevat het een blijde tijding."

„Het komt mij voor, dat wij dien inhoud zeker ernstig nemen kunnen" — zeide G.G.

Het scheen, alsof hij thans eerst bemerkte, in welk een toestand zij verkeerde.

„Ik geloof, dat de verrassing voor U een beetje te veel geweest is, zuster!" — zeide hij. „Dat is niet meer dan natuurlijk, maar II moet ervoor zorgen, dat Uw zenuwen U niet de baas worden."

„Ik bèn zoo zenuwachtig niet" — protesteerde zij.

„Kom, kom, zuster Ammens!" — antwoordde hij. „U is heelemaal overstuur. Als ik U een raad mag geven, stuur dan Uw gedachten, met alle wilskracht, die in U is, een anderen kant op. Denk niet aan al dat gedoe met anonieme brieven, maar