is toegevoegd aan je favorieten.

De biecht van een bezetene

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mond preste zich op den haren, en op haar oogen en in haar hals en zijn hand ging over haar borst en beenen en ze wist wel dat het verschrikkelijk was, maar een doffe willoosheid, een brekende moeheid zonk in haar neer, verlamde haar leden en het was nu toch al gebeurd. De tranen stroomden over haar wangen en zij vond het kinderachtig.

,,Sam, toe nou, doe het niet, zoo niet, toe nou als je blieft."

Hij zoende haar mond dicht, drukte haar op de bank en terwijl zijn vrije hand haastig en handig tastte, legde hij zich zwaar over het meisje heen. De donker

viel over hen beiden als een zwarte mantel.

*

Cootje leek Sam heel lief te hebben, zij verbeeldde het zich zéker. Voor den huwelijksdag van Paul maakte ze scènes dat Sam niet uitgenoodigd werd en eindelijk gaf oom Barend toe. Men zag ze meer dan ooit samen en iedereen vroeg wanneer het officieel werd, want dat het anders net zoo'n scharrelpartijtje leek en daar was Cootje toch te goed voor.

Paul had het in die dagen te druk, om veel op zijn zuster te letten. Wat moest er niet al gebeuren? Honderd kleinigheden vraten de uren op als minuten. Telkens moest hij mee beslissen en werd zijn raad ingeroepen, want Thea wilde niets alleen doen. Thea straalde dien tijd van geluk, het leven leek één groot feest en Paul liet zich de vriendelijke belangstelling van al de standgenooten welgevallen. Recepties, diners, toespraken, bloemen, huis huren, zeilen, kleeden, bedden, keukengerei, gaskronen, pluche, brieven, kaartjes, glimlachende gezichten, handen drukken, knipoogen, schouderkloppen, het was hem een onwezenlijke verfijnde