is toegevoegd aan je favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

„Dan zit er een heelemaal zwarte plek in je herinnering, hé?"

„Ja, inderdaad. Hoe weet U dat?"

„Doet er niet toe. Moet je niet wat eten?"

„Nee, ik heb heelemaal geen honger, wel dorst!"

„Moe?"

„Nee. Alleen nog een druk hier bij mijn slapen. „Het liefst ging ik een beetje in de buitenlucht."

„Uitstekend, laten we dan samen gaan."

„Graag, meneer Vermeer. Maar hoe moet dat? „Ik ben mijn pruik en mijn andere grimeerings„stukken op een onbegrijpelijke manier kwijt geraakt."

„Zoek daar maar niet naar en tob er niet over!" sprak Vermeer lachend. „De oude Heer van den „Einde heeft twee zoons, Frits, een geelharige „jongeling, de lieveling zijner moeder mèt — en „Karei, de donkerblonde oogappel zijns vaders, „zónder — lorgnet! Frits is naar huis en Karei „mag het weekend voltooien!"

Bunt lachte.

„Het is heel komisch," sprak hij dan, „maar ik „zou jokken als ik zei, dat alles me duidelijk is!"

„Dat is het mij ook allerminst!" zei Vermeer. „Maar dan tijgen we nu maar dadelijk op weg, „wandelen een eindje en gaan bij Cardinal zitten; daar „drinkt jij een glas melk en nog een glas melk en..."

„Nog een glas melk, dat is drie!" riep Bunt lachend uit.

„O, je rekent al weer perfect," zei Vermeer. „Come along, boy!"

Even later liepen ze in den koelen avond buiten en na een kleine wandeling gingen ze weer aan een