is toegevoegd aan uw favorieten.

Koentje van Kattenburg

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Het verstand moet het gevoel de baas zijn, daar heeft meneer gelijk in, vervolgt hij. Nu moet meneer eens luisteren. Mijn vrouw, Marie hier, heeft temet alle dagen wel wat op het vlotje te spoelen, en als ze daarbij te water raakt en alle kerels in de buurt redeneren zo, als U nu doet, en ze denken alleen aan hun vrouw en kinderen, dan zit ik hier morgen misschien als weduwnaar en deze kinderen hebben geen moeder meer. Bij ons soort mensen, meneer, kunnen de kinderen nog beter buiten een vader dan buiten een moeder. Mijnheer Van der Zanden schudt heftig het hoofd, terwijl vader zo zit te praten, zijn gouden bril valt van zijn neus af, hij vangt hem op in zijn handen, Nars moet er hard om lachen.

— Nee, nee, zegt hjj, als vader klaar is. Nee, nee, Van Loon, dat mag je niet vergelijken, je vrouw en die roekeloze mensen. Wat zegt U, vrouw Van Loon? Moeder veegt met haar hand over de tafel en er liggen niet eens kruimels. Ze kijkt niet naar mijnheer, ze kijkt naar vader, net of ze wil vragen, of hij wel goed vindt wat ze zegt.

—• Ik vind, een mens moet niet zoveel denken, als hij een ander kan helpen. Je eigen leven.... ik vind — meneer, moet me niet kwalijk nemen — maar dat is niet het voornaamste. Een mens sterft trouwens toch niet, voor het Gods wil is....

Kijkt mijnheer nu het raam uit? Er is niets te zien buiten.

— Ja zo, zegt hjj alleen maar, ja zo. En dan zwjjgt hij weer.

— Marie, misschien wil meneer nog een kop koffie? Nee, nee! Hij kwam maar even. — Van Loon, je bent zo onstuimig. Ik meende.... mijn plicht, zie je. Afijn, je weet nu mijn mening, denk er nog maar eens over. In ieder geval, je bent een dappere kerel.

Dan neemt mijnheer zijn hoge hoed van de tafel, en