Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verbaasde ogen van de jongens verscheen...... Freddy! Freddy,

met zijn hemd in de ene en twee stukjes smeulend hout in de andere hand.

„Niet bang zijn; ik heb voor spook gespeeld, om die lelijke Javaan bang te maken!"

Ondertussen raapte hij de weggeworpen dolk van den Javaan op en begon handig de touwen door te snijden, waarmee de jongens gebonden waren. Pas toen ze goed en wel los waren, konden ze zich rekenschap geven van het gebeurde.

„Freddy, hoe kom jij hier?"

Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, antwoordde het Indiaantje:

„Ik voelde, dat er gevaar was en wou jullie helpen. Nou opschieten en gauw weg; ze mochten eens terugkomen!"

Maar Roland kon dat allemaal niet zo gauw verwerken.

„Ben je al die tijd in de buurt geweest? Als ze je gevonden hadden, hadden ze je doodgemaakt!"

„Als ze jullie gedood hadden, had ik toch niet meer willen leven!"

„Je hebt dien Javaan lelijk beetgenomen, hoor! Eigenlijk ons ook; ik dacht vast, dat het een jorka *) was; man, wat was ik bang!

Max had nog geen woord gezegd; was dat Gods antwoord op zijn gebed en belofte? Of zou dat toch gebeurd zijn, als hij niet gebeden had? Enfin, voorlopig ging alles goed; nu was hij weer vrij; nu kon hij zichzelf weer helpen, en dat zou hij doen ook!

„Freddy, mag ik die dolk hebben?"

„Natuurlijk, maar daar heb je op 't ogenblik niet veel aan. Laten we nou maar gauw heengaan!"

„Waarheen?"

„Max loopt het meeste gevaar en daarom brengen we hem eerst naar een plaats, waar niemand hem kan vinden; dan gaan Roland en ik naar het dorp, om te horen, wat er gebeuren gaat vannacht en dan Zullen we verder zien."

Max en Roland keken hun kleine vriend verstomd aan; dat nam maar ineens de leiding en had zijn plan al klaar! Ze moesten toegeven, dat het 't beste was, wat ze in deze omstandigheden konden doen.

*) spook.

Sluiten