Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waren. Hij moest voortmaken; eerst horen, wat er gebeurd was en dan afspreken, wat er verder gebeuren moest.

Juist toen hij wilde roepen, viel zijn oog op de houwer en dolk, die Max onder het bereik van zijn hand in het hout gestoken had, om ze bij een onverhoedse aanval van mens of dier onmiddellijk te kunnen gebruiken. Karbani trok beide wapenen uit het hout; vóór de jongen hem herkend had, zou hij ongelukken kunnen maken. De dolk had hij meer gezien; daar was al eens ruzie over geweest, die hij had moeten beslechten.

Zachtjes riep hij: „Max! Max!"

De jongen sliep niet zo vast als het scheen; meteen, alsof hij er op had liggen wachten, sloeg hij zijn ogen op, en riep: „Ro!"

Op 't zelfde ogenblik zag hij, dat het zijn vriend niet was, maar een Javaan; een ontzettende angst vertrok zijn gezicht en zijn hand Zocht al naar dolk en houwer. Weg!...... En in handen van den

Javaan! Verloren!

Karbani begreep, dat hij een fout begaan had; hij wierp beide wapenen achter zich op de grond en stak zijn handen vooruit.

„Niet bang zijn, Max; je kent me toch wel? Karbani, de mandoer van Waterlo; ik zal je geen kwaad doen; ik zal je helpen!"

Max bleef hem angstig en wantrouwend aankijken.

„Je moet niet bang zijn; als ik je kwaad wou doen, had ik je toch in je slaap kunnen doodsteken? Ik kom je helpen tegen Natiman en de mensen, die je kwaad willen doen. Ik ben toch een vriend van je vader!

Langzamerhand verdween de angst uit Max' ogen.

„Hoe hebt U me hier gevonden?"

Juist klonk weer het eentonig roepen van de jorka-fowloe.

„Daar, die heeft je verraden!"

„Maar hoe kwam U er bij mij te zoeken?"

De mandoer begreep, dat hij het meest zou winnen, met alles eerlijk te vertellen, wat er gebeurd was. Hij bereikte zijn doel volkomen; Max kpn niet meer twijfelen aan zijn goede bedoelingen en vertelde op zijn beurt, wat hem en Roland overkomen was; ondanks de ernst van de toestand moesten beide lachen om de spookgeschiedenis van Freddy. Maar gauw werden ze weer ernstig bij de vraag: Wat nu? Karbani stelde voor: Max moest naar huis gaan; hij hoefde niet eens op zijn vrienden te wachten, hij kon ze wel tegemoet lopen en hen

Sluiten