Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Na aldus afgesproken te hebben, ging de mandoer naar Natiman; niemand thuis vindend, vernam hij in het huisje er naast, dat Natiman met zijn trouwste aanhangers de kant van Hazard was opgegaan. Die was dus voorlopig uit de weg en zou in Hazard minder kwaad kunnen doen dan hier. Karbani wist: de contractanten daar waren, ook na de samensmelting met Waterlo, vrijwel een op zichzelf staande groep gebleven; ze hadden hun eigen mandoer behouden, die een schip-genootx) van Karbani was en zeker niet met Natiman zou meedoen. En de jongeren? Wat ze onder invloed der opZwepende taal van dien vlegel ook zouden beloven, als Waterlo niets deed, zouden zij zeker rustig blijven.

Waren de jongens maar eenmaal veilig en wel bij zijn vriend! Wat kon hun niet allemaal overkomen onderweg! Als ze weer in Natimans handen vielen, was alles verloren; die zou in staat zijn hen alle drie te vermoorden uit woede over hun ontsnapping. Stom, dat hij niet afgesproken had, langs welke kant ze moesten komen! Enfin, eigenlijk waren alle kanten goed, behalve die van Hazard.

In zijn onrust liep de mandoer juist die kant uit; waarom wist hij eigenlijk zelf niet. Bij het laatste huisje bleef hij staan en keek in 't rond. Niets in de hele omtrek wees op onraad; door het heldere maanlicht kon hij ver over de velden heenzien; alleen de weg naar Hazard kon hij nog maar 'n paar honderd meter met de ogen volgen; dan kwam een hoge brug over de brede middelvaart; de rest van de weg achter die brug kon hij niet zien.

Verscheidene keren waren er al ongelukken gebeurd, omdat aan weerszijden de weg zo steil omhoog ging. Alle klachten daarover bij den Directeur en het Gouvernement waren vruchteloos gebleven; de plantage kon de brug niet verlagen, omdat anders de rietponten er niet onderdoor konden, en het Gouvernement wilde de weg niet geleidelijk ophogen; daar was geen geld voor, heette het altijd. Karbani wist, dat er nog wel wat anders achter zat dan geldgebrek. Het was een der vele twistpunten tussen den Districts-Commissaris en den Directeur.

Sinds de dam langs de rivier 2) volslagen onbruikbaar was gewor-

') Javanen en Hindoestanen, die met hetzelfde schip naar Suriname zijn gekomen, blijven elkaar als broeders beschouwen.

■) De Nickerie-rivier, waarnaar het plaatsje en het district genoemd zijn.

Sluiten