Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te halen. Zijn vrienden zouden daarom meteen rondgaan, om allen terstond ter vergadering op te roepen. Zouden er opzichters bij willen komen, dan moesten die onschadelijk gemaakt worden.

Alles scheen goed in elkaar gezet en het was voor hem dan ook een ontzettende tegenvaller, toen ze, langs de school komend, de gong hoorden en zagen, dat Karbani hen vóór geweest was. Er zat niets anders op, dan zich bij de menigte aan te sluiten. Tot hun verwondering bemerkten ze, hoe de trouwste vrienden van Karbani, die anders vlak bij hem, de ereplaatsen innamen, nu juist zo ver mogelijk van hem af zaten; en nog al gewapend met houwers, revolvers en krissen. Zou de mandoer een aanval tegen Natiman en de zijnen van plan zijn? Hun verwondering steeg nog, toen de mandoer rustig en beleefd sprak: „Omdat Natiman de laatste tijd door velen onder U als hun leider wordt beschouwd, wil ik hem de eer geven, die hem toekomt en nodig ik hem en zijn vrienden uit, hier bij mij te komen zitten; hij zal dan ook gemakkelijker tot U allen kunnen spreken, als iets, van wat ik zeggen ga, hem niet bevalt. Zo zult ge ons beiden rustig kunnen aanhoren en bij hoofdelijke stemming Zult ge dan uw beslissing kunnen nemen."

Nog vóór Karbani goed en wel uitgesproken was, stond Natiman al op, wenkte zijn vrienden en stapte heel gewichtig naar voren, om naast den mandoer plaats te nemen.

In zijn verwaandheid dacht hij aan geen bij-bedoelingen of valstrik; als nieuwe mandoer had hij recht op die plaats. Karbani zag dat aankomen, wilde de eer aan zich zelf houden en zogenaamd vrijwillig aftreden. Wat zou die oude man razend zijn! Daar zat-ie nou op z'n mooist opgetuigd, onbewogen toeziend, hoe ieder wat aanschoof, om toch geen woord te missen.

Karbani's gezicht verried werkelijk niets, van wat in zijn binnenste omging, anders zou Natiman lang niet zo gerust geweest zijn over de afloop.

Toen alles stil was, begon Karbani:

„Mannen, uw oude mandoer heeft U op dit ongewone uur bijeengeroepen, om een gewichtige beslissing te nemen; van uw stem Zal het lot, ja het leven van honderden afhangen. Wikt en weegt dus goed, en weest niet als kinderen, die in één driftige bui meer stuk kunnen gooien, dan ze in heel hun leven weer herstellen kunnen.

Uit vrije wil zijn we hier in dit land gekomen, om hier te werken

Sluiten