Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„En gaat het inspuiten ook vanzelf, sind ik ze zo goed gerepareerd heb?"

„Nee, baas, dat doe ik tussen 't kijken door!"

„En als er onverwachts gebeld wordt: stoppen, dan moet je 10 K.M. lopen, voor je bij de hand bent! Nee, boy, opletten is de boodschap; dikwijls moet je uren en uren lang voor niks opletten, maar als er ook wat gebeurt, kan een halve seconde te laat stoppen al ongelukken maken."

,,'k Zal beter oppassen, baas; maar wat betekende dat schot bij 't afvaren? Was dat voor ons bedoeld?"

„Jawel, om jou wakker te krijgen, maar ze hebben nog niet hard genoeg geschoten!"

Met deze woorden klom hij de ruimte binnen, die hij altijd „de tweede klas" noemde; voorop was eerste klas. Zij vormde het grootste deel van de barkas; langs de kanten waren opklapbare banken, die op de terugtocht altijd plaats moesten maken voor de lading balata. Dan werd werkelijk met elk plekje gewoekerd en lag zelfs de „eerste klas"-kajuit volgestapeld met de grote pakken balatavellen. Wie dan als passagier werd meegenomen, moest zich tevreden stellen met de halve meter ruimte tussen het bovenste pak en het plafond van de boot. Maar dat waren ook meestal passagiers, die veel konden verdragen!

Toen de motorist is het achterruim kwam, was alles er donker. De paar bleeders, die meegingen, hadden het zich op de banken gemakkelijk gemaakt, en, om beter te kunnen slapen, de lamp uitgedraaid. Maynard kon ze horen snorken. Hij knipte zijn zaklantaarn aan en ontdekte heel achterin, dicht tegen elkaar aangedrukt, de drie jongens; ze sliepen niet, maar zaten doodstil. Zeker had een der mannen hun toegesnauwd, dat ze hun mond moesten houden, anders kon hij niet slapen!

Een groot pak en twee trommels stonden vóór hen; hadden ze natuurlijk nog niet open durven maken!

„Hallo, jongens, wat zitten jullie daar als drie kikkers op een kluitje! Pak je spullen maar op, vooraan heb ik beter plaats voor jullie!'

Aan Max en Roland gaf hij ieder een trommel in handen, nam zelf het pak en lichtte hen bij, om naar voren te komen. Stuk voor stuk werd alles overgeladen; Freddy die schuw was achtergebleven, niet wetend, of hij ook mee mocht, werd door den sterken motorist zonder

Sluiten