Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

complimenten opgepakt en ook dóór gegeven aan Siegfried, die ondertussen al geprobeerd had van Roland, dien hij goed kende, wat te horen te krijgen, maar tevergeefs»

Toen alles in de kajuit was, begon Maynard het pak los te maken.

„Allons, jongens, nou eerst wat eten en dan slapen!"

„We hebben geen honger", antwoordde Roland voor alle drie, „op Waterlo hebben we volop gegeten!"

Wat hadden jullie op Waterlo te maken? dacht Maynard, en herinnerde zich nu pas, dat er herrie gedreigd had met de contractanten. Onverschillig als hij was, had hij er zich niets van aangetrokken; dat zou wel loslopen! Zou het uitstapje van de jongens en het schieten daarmee verband houden?

Hij was er werkelijk benieuwd naar, maar was te goedhartig, om de jongens, die verkleumd en slaperig waren, met vragen lastig te vallen.

„Goed, dan meteen maar slapen! Hebben jullie alle drie een deken ? Mooi! Twee kunnen op de bank liggen, voor de derde zal ik een hangmat taaien."

't Was maar goed, dat hij alles zelf deed; de drie jongens zaten als versuft te kijken; ze hadden zelfs tot elkaar nog geen woord gesproken. Was het oververmoeidheid ? Of de reactie op de spannende gebeurtenissen, waaraan de avond en de nacht voor hen zo rijk waren geweest? Of de teleurstelling, dat Natiman toch achter het plan gekomen was? Of enkel kou en slaperigheid?

In ieder geval, ze lieten zich door den goedhartigen motorist als kleine kinderen in hun deken wikkelen en op de bank leggen, met de ongebruikte hangmatten opgerold als hoofdkussen. Freddy werd in de hangmat getild en zorgvuldig toegedekt.

„Als we straks de Punt omgaan, zal je misschien een beetje schommelen, maar erg zal het vannacht niet worden; daar ben je toch niet bang voor?"

Het Indiaantje gaf al geen antwoord meer; zijn rustige ademhaling bewees, dat hij nog geen tijd had gehad, om er bang voor te zijn.

„Slaap goed, hoor!" riep Maynard nog tot de beide anderen; ook van hen kwam geen antwoord meer!

In de machine kamer — eigenlijk was het niet meer dan een klein hokje — vond hij Siegfried, die met begerige ogen naar de slapende jongens keek.

Sluiten