Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ga ook maar een paar uur slapen, boy! Je hebt zeker weer niet gedaan, wat ik je gezegd heb: van te voren een flinke dut doen?"

„Anders wel, baas, maar ze vertelden zoveel gekke dingen van een opstand op Waterlo, dat ik niet durfde; ik slaap erg zwaar en ze zouden het dak boven m'n hoofd in brand kunnen steken, zonder dat ik het merk!"

„All right, als ik je straks wakker wil hebben, pak ik je bij je benen en hou je met je kop in de rivier, dan ben je meteen gewassen ook! Vooruit, schiet maar op!"

Zoals hij gedacht had, was het tamelijk kalm bij de Punt. Met een grote boog voer de Carolina de Nickerie af, om de Corantijn op te gaan. De eb was nog niet helemaal op z'n laagst, maar Maynard had liever hier wat tegenwater dan boven op de rivier. Hoe dikwijls had hij deze tocht al niet gemaakt! De laatste jaren gingen er telkens geruchten, dat Monsanto het balata-bedrijf zou stop zetten; er moest geld bij! Dat zou voor hem het einde van zijn motoristen-loopbaan betekenen, want waar zou hij op zijn leeftijd nog een plaats vinden? Toen de eerste geruchten tot hem doordrongen, had hij er aan gedacht, zelf een motordienst te beginnen tussen Nickerie en Demerary. Monsanto zou hem het geld daartoe wel voorschieten. Maar, sindsdien waren er, behalve de Gouvernementsdienst, al twee barkassen bijgekomen, die elkaar doodconcurreerden. Eigenlijk mochten ze niet onder de prijs van het Gouvernement gaan, maar jawel! Eigenlijk hadden beide eigenaars, een koelie en een Chinees, afgesproken, dat ze dezelfde prijs zouden vragen! Maar hij kende de trucjes wel, om mekaar passagiers af te snoepen! Nee, die kans was verkeken. Maar wat nu?

Ondertussen zat de bootsman voorop aan 't stuur en dacht aan heel andere dingen. Juist vier weken geleden was zijn tien-jarig, doofstom dochtertje naar Holland vertrokken. Wat had hij niet afgetobd met dat kind! Alle zwarte kunsten had hij geprobeerd, om genezing te vinden; dikwijls was op de reis zijn enige gedachte geweest: als ik nou weer thuis kom, is het misschien gelukt en kan Emmy al horen en een paar woorden zeggen!

Maar steeds wachtte hem een nieuwe teleurstelling, tot hij eindelijk toegegeven had: naar Holland! Daar was een gesticht, waarin doofstomme kinderen leerden spreken en verder van alles aanleerden, wat hun later nuttig zou kunnen zijn, om aan de kost te komen.

Sluiten