Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze hadden 'n zwaar tegentij, maar dat hinderde hun niet; voorlopig hadden ze werk genoeg aan hun cocosnoten, waarvan ook de motorist, de bootsman en Siegfried hun deel kregen. Toen begonnen ze hun trommels in te pakken en alles klaar te zetten, waarna ze weer voorin bij het stuur kropen.

„Luister 'ns, jongens, Max' vader heeft me een brief met wat geld meegegeven voor den onderwijzer van Washabo, die zou dan voor jullie zorgen. Maar nou hoor ik van de politie, dat hij met vrouw en kinderen naar de stad is, om 'n soort examen te doen en meteen vast voor vacantie; dus dat gaat niet door."

Max en Ro, die geschrokken waren van een meester, „die voor hen Zorgen zou", slaakten bij die laatste woorden zo'n diepe zucht van opluchting, dat Maynard er hartelijk om moest lachen.

„Nou, nou, 't zou heus meegevallen zijn; zo'n boslandonderwijzer is veel gemoedelijker dan 'n gewone meester; maar in ieder geval, hij is er niet en dus moeten jullie 't zelf maar met elkaar vinden. Freddy's oom zal jullie wel een lege hut aanwijzen en Freddy zal jullie wel helpen, om eerlijk aan de kost te komen. Voor alle veiligheid zal ik jullie de brief met geld toch maar geven; kan te pas komen.

Als 't op Matapi 'n beetje vlot gaat met inladen, kom ik morgen weer hier langs terug; als je wat nodig hebt, zwaai je maar met een witte doek. Zie ik niks, dan vaar ik door en krijg je over 'n paar dagen bericht met de Gouvernementsbarkas. En nou, kijk uit; zie je daar die hutten? Dat is Washabo!"

Sluiten