Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dan maar terug," besluit Cornelis, maar als ze willen omkeren, komen de brulapen hen te hulp.

Als op 'n afgesproken teken, beginnen ze met een hele troep te brullen, dat ze elk ander geluid overstemmen. Zó dichtbij hadden Max en Ro ze nog nooit gehoord; 't is een afschuwlijk concert. De aanvoerder van de troep gilt voortdurend op eenzelfde hoge toon; de rest probeert telkens tot die hoge toon te komen, maar kan er niet bij; begint heel diep en laag, stijgt en zwelt, om, bijna op de hoogte van den aanvoerder gekomen, weer omlaag te gaan.

Zonder verder beraadslagen neemt Cornelis z'n houwer en kapt opzij van het paadje een nieuwe lijn, om met een flauwe bocht op de plaats te komen, waar ze het geluid gehoord hebben; zo kunnen Ze er vlakbij komen, zonder gezien of gehoord te worden.

De smokkelaars weten, dat de brulapen zowel hun vrienden als hun vijanden zijn; door hun geschreeuw overstemmen ze alle geluid, dat wat hen zou verraden, maar ze overstemmen ook alle naderend onraad. En sinds ze hun nieuwe methode toepassen, moeten ze dubbel voorzichtig zijn. Vroeger kapten ze, als eerzame houtsmokkelaars, met veel moeite bomen om; 't liefst dicht bij de rivier, kweilden ze tot planken en zakten met hun vlotten de rivier af, om hun hout in Demarary te verkopen. Werden ze gesnapt, dan waren ze hun lading kwijt en betaalden stevige boete. Maar ja, dat was de risico van het vak, waarin zij niet het minste kwaad zagen; 't geld werd Zuur genoeg verdiend! Zelfs de bos-politie leefde met hen in 'n Zekere kameraadschappelijkheid. Natuurlijk, werden ze betrapt, dan moest boete volgen en stonden de beide partijen tegenover elkaar. Hadden ze echter 'n goede slag geslagen, dan kon het smokkelwerk 'n paar weken rusten en kwamen beide partijen weer gezellig bij elkaar om de lange, stille dagen door wat aanspraak te bekorten.

Dan werd er menig vaderlijk woord gesproken, menige goede raad gegeven, om het smokkelen toch te staken; misschien werd er ook wel menig goed voornemen gemaakt, maar...... daar bleef

het dan ook bij. Het spannende avontuur met z'n vele gevaren was hun een levensbehoefte geworden; ze konden er niet meer buiten.

Maar sinds enige tijd had het smokkelen een ander karakter gekregen. Een deporté J) had eigenlijk de klad er in gebracht, maar nu

') Deporté: een uit de Franse strafkolonie, Cayenne, ontvluchte banneling, gelijk er veel in Suriname leven.

Sluiten