Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Als Janni wat uitgehuild is, zegt hij hem rustig, dat niemand er iets van zal te weten komen; daar zal hij voor zorgen, maar eist de belofte, dat het met smokkelen en stelen onverbiddellijk uit moet zijn.

„Maar ik heb zoveel schuld in Nickerie", fluistert Janni.

„Dan ga je voorlopig maar niet met vacantie; je werkt, zo hard je kunt en spaart zoveel mogelijk. Binnen twee jaar is die schuld betaald en alles is in orde. Afgesproken?"

„Maar ik heb die Engelsen beloofd, dat ik hun morgenavond zou wijzen, waar het hout ligt."

„Dan zeg je morgen maar, dat het weg is, en het zal weg zijn, ook!"

Janni kijkt hem met grote ogen aan. „En die Fransman had afgesproken, dat zij het pas Dinsdagavond zouden halen?"

Het onbewogen gezicht van den Javaan verraadt hem niet, dat hij nu nieuws vertelt.

„Maak je nou maar nergens zorgen over; wij zullen maken, dat alles in orde komt, zonder dat jij of iemand anders gestraft wordt. Maar nog eens, je moet me beloven, dat het voorgoed uit zal zijn. Toe, boy, houd op met dat smokkelen! Je maakt jezelf en je moeder er ongelukkig mee!"

Max heeft nog nooit zo gloeiend het land aan zichzelf gehad, als nou hij daar zit te „preken". Maar hij moet; als hij nog ooit van z'n leven Janni's moeder ontmoet, wil hij kunnen denken: ik heb tenminste gedaan, wat ik kon!

Janni begint er iets van te begrijpen. „Heeft m'n moeder je wat gevraagd?"

„Ze heeft alleen maar zitten huilen. Boy, als mijn moeder nog thuis was en van me hield, zou ik alles kunnen verdragen, behalve dat ze in stilte om mij zat te huilen!"

Nu blijft het wel een paar minuten stil tussen beide jongens. Janni weet van Suratno en z'n vrouw alles, wat er in Nickerie verteld is; en dat is heel wat! Maar hoeveel weet Max daarvan?

„Denk je, dat je moeder niet van je houdt?"

't Spijt Max, dat de jongen daarop doorgaat; toch laat hij zich nog ontvallen: „Waarom zou ze anders niet thuis zijn?"

„Als jij het haar gaat vragen, doet ze het misschien wel!"

Max kijkt verwonderd op; nog nooit heeft hij met anderen over z'n moeder gepraat; vandaag opeens twee keer en allebei de

Sluiten