Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij kon een flink eind in 't water kijken, terwijl ze nu geen lamp of flambouw nodig hadden, waarop de vissen anders waren afgekomen. Toch vereiste zijn werk voortdurende oplettendheid, maar ze wisten, dat ze op hem konden rekenen.

Max en Ro gingen tot hun middel in het water, om de blokken, die in het zand vast zaten, los te werken en op te halen. Sommigen gingen heel makkelijk en bleven vanzelf drijven; andere moesten drijvend gehouden worden. Cornelis stond in de korjaal met de stokken en lianen, om aan weerszijden de blokken in gelijk gewicht vast te binden. De stokken kwamen dwars over de korjaal heen en aan de uiteinden, die boven het water uitstaken, moesten de blokken, die bleven drijven, zó gebonden worden, dat ze precies gelijk met de korjaal dreven, terwijl de blokken, waarvan het soortelijk gewicht Zwaarder was dan water, net onder de oppervlakte moesten komen, omdat ze in het water makkelijker hanteerbaar waren dan er buiten.

De jongens werkten zich in 't zweet, maar na een uur waren ze toch klaar. Eigenlijk hadden ze afgesproken, om de zes blokken in twee keer weg te brengen, doch ze waagden het er maar op; langs de achterste helft aan elke kant twee blokken, langs de voorste helft aan elke kant één.

Nu kwam het gevaarlijkste werk: de oversteek! Er behoefde maar één blok los te schieten en het hele vlot kon omkantelen. Doordat nu heel de zijkanten der korjaal tegen hun plan van 's morgens in, „geblokkeerd" waren, konden ze er ook niet met tweeën in parelen. De kop was wel vrij, maar die zou te veel onderduiken, als daar een ging zitten; dat zou het varen tweemaal zo zwaar maken en ze moesten toch al schuin tegen de stroom in!

Maar Freddy had onder zijn bedrijvigheid door al een nieuw plan klaar: „Cornelis gaat achterin, om het vlot te sturen, wij gaan met z'n drieën in de kleine korjaal; Max en ik parelen en Roland houdt de kop van de grote korjaal met een paar stevige lianen vast, dan slepen we het voort."

Cornelis wist nog beter. „We kunnen die lianen best aan jullie korjaal vastbinden, dan kan Roland mee parelen; 't zal toch nog Zwaar werk zijn, om niet af te drijven!"

Zo gezegd, zo gedaan! Nauwelijks hadden ze een paar slagen gedaan, of Cornelis riep: „Ro, leg je houwer vlak bij de lianen, dan

Sluiten