Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ja, dan was hij van die zwarte vrouw af, maar ook van vader, en dat wilde hij voor geen geld van de wereld!

Roland en zelfs Freddy begonnen te begrijpen, dat alles nog niet Zo eenvoudig was, als ze gisterenavond gedacht hadden. Op Washabo blijven, nu Cornelis en z'n vader wegtrokken, had grote bezwaren; daarbij misten ze dan alle drie een mooie kans; Freddy om op Wayombo te komen, Max en Ro om de stad te bereiken. Maar zonder meer weggaan kon toch ook ellendige gevolgen hebben.

Ten slotte deed Freddy het voorstel: met de kleinste korjaal, die er was, naar Kaboeri te gaan en Sloote om raad te vragen; die wist er toch alles van en zou wel weten, wat het beste was.

Daarmee waren de twee anderen het helemaal eens. „Dan maar meteen" vond Max, „en dan gaan we ook even naar Tropica; daar moet ik nog een boodschap doen". Juist bijtijds had hij aan de houtblokken gedacht.

„Wacht," zei Freddy, „ik zal een kleine korjaal uitzoeken en jullie hier komen ophalen; ondertussen kunnen jullie wat eten; Cornelis heeft wat lekkers gebracht."

Het „lekkers" was een grote schaal peperpot; Max en Ro, die dat nog nooit gegeten hadden, waren er een beetje huiverig voor. „Wat is dat, Freddy?"

„Peperpot, dat zie je toch."

„Jawel en wat zit er nog meer in dan peper?"

„Gewoon, wat cassave-water en zout en vlees."

„En peper?"

„Ja, natuurlijk, vooral peper!"

„En is dat eetbaar?"

„Eetbaar? 't Is het lekkerste, wat er bestaat! Je zult zien, als je een paar,dagen in het bos bent, zal je nog snakken naar peperpot. Schiet nou op met eten; ik ben gauw terug met m'n korjaal."

Max en Ro keken elkaar 'ns aan, toen Freddy weg was. Ze hadden hem nog nooit zoveel woorden achter elkaar horen zeggen, als nou over die peperpot! Zou dat dan zoveel bijzonders zijn? Ze keken 'ns, ze roken 'ns, ze proefden 'ns en twijfelden heel sterk, of ze ooit naar dit spul zouden snakken.

„Kom eten," zei Max; „jammer dat er nou niemand bij is, om te zien, dat jij veel meer eet dan ik." Maar toen ze toch eenmaal hun mond verbrand hadden, aten ze allebei stevig door. „Dan is het

Sluiten