Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

je hoeft niet meer terug te komen." Het Indiaantje verlangde niet beter en wilde met z'n pakje opzij gaan, toen de bootsman hem weer riep. „Nog een pakje voor je, Indiaan! Dat heeft een klein Javaans meisje voor je meegegeven; d'r staat op: voor 't beste vrindje van m'n broer!" Stralend keek Freddy beurtelings naar Max en naar het pakje. Dat iemand aan hém gedacht had, hem het beste vrindje van Max noemde, dat was meer dan hij ooit had durven dromen. Max en Ro genoten van Freddy's blijdschap en voor 't eerst sinds ze hem kenden, zagen ze tranen in z'n ogen komen.

„Fijn, Freddy, m'n zusje is je dankbaar voor alles, wat je voor me doet! Straks samen uitpakken!"

Ook voor Max en Ro was ieder een pakje met een paar brieven. Zo gauw mogelijk namen ze afscheid van de motorist, die beloofde de volgende morgen hun brieven te komen halen.

Omdat het de laatste avond was, had Cornelis voor een extra verlichting van de hut gezorgd, 'n Viertal warimbo-stengels, van boven gespleten en in de spleet sipo-hars gaven helder vrolijk licht.

Ofschoon de brief van Max' vader het belangrijkste was, besloten ze die voor het laatst te bewaren. Eerst werd Freddy's pakje losgemaakt; er kwam een kleurige doek uit versierd met kralen en tressen. „Sararaban!" riepen Cornelis en Freddy uit één mond. „Wat 'n mooie!" Handig bond Cornelis hem het snoer om, zodat de doek schuin over de borst kwam en de tressen vrij kwamen te hangen. Een briefje was er niet bij; Max' zusje had het adres: aan het beste vrindje van m'n broer! blijkbaar genoeg gevonden.

Voor Roland waren er wat kleren en 'n briefje van z'n moeder, waarin ze hem schreef, dat hij maar ergens werk moest zoeken; nu hij niet op de barkas van Monsanto had willen blijven, moest hij het zelf maar weten; ze kon geen jongens de kost geven, die zulk 'n mooi baantje opgaven. Roland snapte er niets van, tot Freddy hem vertelde, dat Karbani met zijn moeder gesproken had over een baantje op de Carolina; de mandoer had dit gedaan, om haar toestemming te krijgen, maar ze had het zeker geloofd, en toen hij niet met de Carolina was teruggekomen, had Maynard haar zeker verteld, dat Roland het werk er al weer aan gegeven had; daar was ze nu een beetje boos om. Roland kende z'n moeder: als hij in de stad werk

Sluiten