Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stelde hem gerust: „Hij is de beste sluiper van het hele kamp; al spreek je van tevoren af, dat-ie bij je zal komen, merk je hem nog pas, als-ie vlak bij je is! Ze zullen hem niet te pakken krijgen!"

Toch schrokken ze geweldig, toen in de stilte van de late avond kort achtereen twee schoten weerklonken; dat kwam van vlakbij, van de geheime houtbergplaats! Zou hij toch gesnapt zijn? En aangeschoten? Cornelis trachtte tevergeefs hen gerust te stellen; om te voorkomen, dat ze allemaal zouden gaan kijken, ging hij er alleen op uit en beloofde te zullen schreeuwen, als er hulp nodig was. Na een kwartier kwam hij met z'n vriend terug; deze vertelde lachend wat hij gezien en gehoord had. Aan weerskanten van de inham lag een groepje mannen met de bedoeling, om iets weg te halen, wat daar verborgen scheen; hij had echter niet kunnen zien, wat dat was; — „zal wel zijn" bromde Roland —. De groepjes hadden elkaar echter gehoord en elk lag te wachten, tot de ander weg Zou gaan! De aanvoerder van de ene groep had gezegd: „we moeten schieten, dan denken ze, dat we de politie zijn." Maar de andere groep had ook geschoten in de hoop, dat de eerste zou denken, dat ze met de politie te doen hadden! Nu lagen ze daar allemaal te wachten, te wachten en er gebeurde maar niks; en in de inham was ook niK te zien geweest!

„Daar ligt ook niks!" riepen de vier jongens tegelijk.

„Maar waarom......

„D'r heeft wat gelegen!" en nu vertelden ze het hele houtavontuur in geuren en kleuren.

„Dus beide partijen denken, dat het hout er nog ligt en liggen nou te wachten, om het weg te halen, terwijl jullie......"

Er sprak oprechte bewondering uit de ogen van den jongen Arowak; één voor één keek hij hen rustig aan en zei toen zachtjes: „Jammer, dat jullie weggaan!"

„Man, ga dan met ons mee!" Roland was in staat, de hele wereld uit te nodigen!

„Vader zou het niet goed vinden, dat ik naar 'n Karaïben-kamp ging...... en over een paar jaar ik zelf misschien ook niet, en Cornelis en jullie ook niet. Meester zegt altijd: jongens springen over de kreek, om maar bij elkaar te zijn; als ze ouder worden, willen ze nog niet over het bruggetje lopen!"

Als op afspraak keken Max en Ro elkaar 'ns aan; dat mocht dan

Sluiten