Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

jongens hielden voet bij stuk en tenslotte heeft hij er in berust. Max benoemde hem deftig tot „reserve-drager"; als een van hen door wespen, slangen, vallende takken of scherpe dorens of wat ook gewond zou worden, zou Prince diens vracht overnemen, tot de eerste pijn over was.

Cornelis en Freddy dragen de beide manden met cassave-broden op de rug; als riemen doen lange, platte palmbladeren dienst, die niet over de borst, maar over het voorhoofd lopen. Max, die ook een mand te dragen heeft, de „provisie-mand", zag geen kans hun dat na te doen en voor hem hebben ze aparte banden er aan gemaakt, die over de borst kruisen. Hij hoopt van harte, dat ze nooit zwaar wild zullen schieten, als ze nog zo ver van hun rustplaats af zijn!

Roland draagt op het hoofd de trommel met hangmatten; het kan nu regenen, zo hard het wil, 's nachts zullen ze steeds een droge hangmat hebben. De andere trommel hebben ze, gevuld met ananas en markoeza's, in het kamp achtergelaten; Cornelis' moeder zou die met de gouvernements-barkas meegeven naar Nickerie, voor thuis; Freddy had er „voor het zusje van zijn besten vriend" een sierlijk, zelfgevlochten waaiertje bij gedaan.

De jongens zijn vrolijk en voortdurend schalt hun roepen en lachen door het bos. In de hete uren, tussen elf en twee, wordt gegeten en gerust. Daarna weer vooruit, tot ze ongeveer om vijf uur halt houden. Prince heeft vier bomen in een klein vierkant bij elkaar zien staan en vindt dit de meest geschikte plaats voor hun eerste nachtkamp. Hij vraagt aan Max en Ro, of ze onder de blote hemel willen slapen, of dat hij een dak van palmbladeren voor hen zal maken.

„Daarvoor is het nog vroeg genoeg, als 't eens op 'n nacht zal gaan regenen" meent Ro en Max is 't met hem eens. Samen maken ze nu de ruimte tussen de vier bomen schoon, d.w.z. ze kappen het kreupelhout en het hoogopschietende gras weg, de hangmatten worden getaaid; alleen die van Max, welke de langste is en daarom dwars over het kamp zal komen, blijft nog in de trommel tot groot vermaak van Roland.

„Net goed! Anders kruipt-ie er veel te vroeg in en laat ons maar werken".

Als ze echter bij het vrolijk vlammend vuurtje nog een poosje blijven praten, biedt Ro aan, het vuur te onderhouden en terwijl hij op 'n stuk hout er vlakbij blijft, laat hij Max in zijn hangmat zitten,

Sluiten