Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deed het toch en plotseling waren de man en het kind verdwenen.

In een boomhol klonk het: wa.... wa.... Men kapte de boom om; toen riepen ze in een andere boom: wa... .wa.... Men bleef de hele dag kappen, maar vond niets meer. Ze waren kikker geworden en Kunawaru had ze meegenomen, omdat ze hun treef verbroken hadden."

De jongens hadden aandachtig geluisterd en bleven stil zitten, om de betovering van het wonderbare verhaal te doen voortduren. Eindelijk zei Roland: „Ik wist niet, dat de Indianen ook treef hadden; 'k dacht, dat dit alleen bij de Creolen was."

Prince keek hem ernstig aan: „Geloof me, boy, er is geen mens op de wereld, of hij mag sommige dingen niét doen." Dan haalde hij zijn schouders op: „Komaan, dat moet iedereen voor zich weten.

„Ik heb ook een treef", zei Cornelis; „m'n moeder zegt altijd, dat jongens nooit het uiterste puntje van het vleugelbeen van vogels mogen eten."

„Van welke vogel niet?" vroeg Freddy.

„Van geen enkele vogel; als je dat eet, dan ga je verre tochten maken en dat willen moeders niet."

Max en Ro keken elkaar lachend aan .„Dan hebben wij zeker niks anders dan vleugelbeentjes gegeten!"

„Kan zijn," lacht ook Prince, „maar nou gaan we een kleine tocht maken naar de hangmat. We gaan slapen en droom nou maar niet van tijgers of kikkers!"

Had-ie er dat nou maar niet bij gezegd! Nu lagen de jongens nauwelijks in de hangmat, of ze begonnen al: Wa wa !

Prince, die eigenlijk liever had, dat ze gingen slapen, had toch pleizier in de jongens. In zulk levendig gezelschap was hij nog nooit

door het bos getrokken!

Maar Cornelis werd bang, dat zijn vader boos zou worden en riep tenslotte: „Laten we nou ophouden en gaan slapen!"

„Wa.... wa .... klonk het.

„Max, schei nou uit!"

„Ik doe het niet, ik slaap al half!"

„Wa.... wa...."

„Ro, dan doe jij het, hou nou op!"

„Ik? ik heb mijn mond niet opengedaan!"

„^Ca.•• ♦ wa....

Sluiten