Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Prince geeft toe; ze varen door en een eind verder vinden ze aan de overkant een geschikte kampeerplaats. Max maakt zich ongewoon verdienstelijk met hout sprokkelen voor het vuur, dat vannacht aan moet blijven. Ook Roland sleept met halve boomstammen, die hij met hun kleine bijl aan blokken hakt; dat blijft goed smeulen! Als de anderen hen uidachen, worden ze er wat verlegen mee, maar gaan toch door. Een voorgevoel zegt Roland, dat er vannacht iets ernstigs gebeuren gaat; wat weet hij niet; hoe hij het keren kan ook niet; maar hij is onrustig en kan niet stil blijven zitten.

„Maar jongens", probeert Prince hen gerust te stellen, „wees toch niet zo kinderachtig! Als dit nou jullie eerste nacht in 't bos was, zou ik het begrijpen. In de andere nachten zijn er tijgers heel wat dichter bij ons kamp geweest, dan die we zo pas gehoord hebben en toen waren jullie niet bang. Waarom nou wel?"

Ja, waarom?

Waarom voelt Ro zich ellendig vanavond, zo vreselijk eenzaam in het woud? Waarom verlangt hij ineens ontzettend sterk naar het eind van de reis, naar de stad, naar Nickerie, naar mensen en huizen ? Krijgt hij ineens heimwee? Is zijn zucht naar avontuur nu al voldaan? Is het de reactie op het ongewone leven van de laatste tijd of op de drukke dag van vandaag? Was het toch niet beter geweest, om in de hete uren te rusten in de schaduw, in plaats van als dollen de rivier af te racen? Begon het oerwoud zich te wreken op den vermetele, die zijn gebied betreden had? Stegen de bosdampen hem naar het hoofd? Of was het maar een van zijn buien en zou hij morgen weer gewoon zijn?

Onbewegelijk bleef Roland staren in de kleine vlammetjes van het vuur; ze hadden afgesproken om de beurt een uur te waken en het vuur te onderhouden. Zolang dat vuur brandde, had Prince verzekerd, waren ze zo veilig als midden in de stad. Max had er niet van willen horen, dat een ander zijn beurt zou overnemen, en Ro, na wien hij aan de beurt kwam, had plechtig moeten beloven hem wakker te maken. Zou het al geen tijd zijn? Hij keek op Max' horloge: bijna twee uur. Dan werd het tijd, om zijn vriend te wekken; als hij hem naar wakker kon krijgen, zo midden in zijn slaap! Doch dat viel mee; Max bleek niet zo vast te slapen als anders en was tamelijk vlug zijn hangmat uit. Samen stookten ze het vuur wat op, legden een paar nieuwe blokken klaar en toen ging Ro naar zijn hang-

Sluiten