Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Een enkele hoofdbeweging overtuigde hem, dat het vuur uitgegaan was; nergens een glimpje meer te zien. Vaag meende hij de andere hangmatten te herkennen en, ja, dat leken wel twee benen, die uit een der hangmatten omlaag hingen. Dan sliep Max; natuurlijk, dat was het! Max was er bij gaan zitten in z'n hangmat, was in slaap gevallen en had het vuur laten uitgaan.

Zou hij opstaan en het opnieuw aanmaken? Of zou er toch geen tijger komen vannacht? Maar als er juist 'ns een kwam, als hij in 't donker rondscharrelde? Al zijn angst kwam weer terug en nu was het donker, dus niet veilig. Nee, hij voelde het: voor geen duizend gulden ging hij nu zijn hangmat uit! Zou hij Max roepen? Eer hij die wakker had, waren ze allemaal wakker! Wat zou dat? Dan kon hij zeggen, dat hij gemeend had iets te horen; ze konden hem gerust uitlachen; maar dan was er weer vuur, dan was er veiligheid; dan

waren er weer vertrouwde stemmen! Zou hij? Of enkel

Freddy roepen en vragen, of die het vuur wilde aanmaken? Max had het laten uitgaan, dus...... nee, dus niet Freddy, maar hij, zijn

vriend moest het weer voor hem aanmaken! En daarbij: als er 'ns een tijger kwam, terwijl Freddy bezig was en dezen aanviel, zou hij, Roland, het zichzelf ooit kunnen vergeven, dat hij een kleine jongen in 't<gevaar gestuurd had en zelf niet had gedurfd? Ja, maar, hij durfde nu eenmaal niet, nee vast niet; de gedachte deed hem al huiveren! Dan maar Freddy roepen; die durfde vast!

Hij richtte het hoofd op, keerde het in de richting van Freddy's hangmat...... en kijkt recht in twee groen-glinsterende katte-ogen!

Een ondeelbaar ogenblik denkt hij nog: Wat een reusachtige kat!Dan dringt het tot hem door: 'n Tijger!

Roland verstijft van schrik; hij kan noch durft iets bewegen; durft zelfs het hoofd niet laten zakken, zelfs zijn ogen niet sluiten. Het minste teken van leven, denkt hij, kan een dodelijke sprong tengevolge hebben.

Na een minuut van ondragelijke spanning buigt de tijger zijn opgeheven kop weer omlaag en snuffelt onhoorbaar verder door het kamp. Eerst nu bemerkt Roland, hoe hij zijn adem ingehouden heeft; terwijl hij het hoofd laat zakken, voorziet hij, water gebeuren gaat: hij moet diep uit- en inademen en dat kan hij zo zachtjes niet, of de tijger zal het weer horen en opkijken! Zie je wel! Door de mazen van zijn hangmat ziet Roland hem in zijn volle lengte staan, de dikke,

Sluiten