Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ACHTSTE HOOFDSTUK

Garoeda

Na het inspannend werken tegen de stroom op, was het zulk een genot het water weer mee te hebben, dat de jongens geen oren hadden naar Prince's voorstel, aan land te gaan en te kamperen. Moe waren ze wel, doodmoe, maar het ging nu toch weer zoveel genakkelijker en vlugger. Volgens Freddy zou het nog maar een goed uur zijn, voor ze het Indianenkamp bereikten, waar hij thuis hoorde; waar zijn vader nog wel zou wonen, waar het graf van zijn moeder was......

Bijna nooit had Freddy over zijn kamp, zelfs niet over zijn vader gesproken, maar omdat hij altijd zo zwijgzaam was, was dat Max en Ro nooit opgevallen. Max meende wel eens bemerkt te hebben, dat hij weinig om zijn vader gaf. Natuurlijk had hij onderhand wel begrepen, waarom zijn vader, net zo goed als de anderen boos was geworden, toen hij als kleine jongen tot driemaal toe het lijk van zijn moeder wilde opgraven. Dat ze hem toen voor alle veiligheid uit het kamp verwijderd hadden, begreep hij ook wel; maar waarom moest hij juist naar Nickerie bij wildvreemde mensen? waarom niet naar een ander Indianenkamp ? En waarom had zijn vader nooit naar hem gevraagd, hem nooit terug willen hebben? Of zou vader ook dood zijn? Eéns, doch ook maar één keer had hij er over gesproken. Dat was, toen ze op 'n avond laat uit het bos waren gekomen en voor een siebi-boesi *) hadden moeten schuilen. Roland had verteld van zijn vader; hoe die tijdens zulk een siebi-boesi was verongelukt, heel diep in 't bos; eerst drie maanden later had zijn moeder de tijding gekregen van terugkerende houtkappers. Toen had Freddy gezegd: „Als mijn vader zou verongelukken, zou ik het misschien pas drie jaar later horen."

Arme Freddy! Als je niet naar de Wayombo was teruggekeerd, had je het droeve nieuws misschien in geen tien jaar vernomen!......

') siebi-boesi: Neger-Engels; lett.: veeg 't bos; tropische slagregen, die 't bos schoonveegt.

Sluiten