Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu is het eerste, wat ze horen, als ze in 't donker tegen de hoge oever zijn opgeklauterd en in de voorste hut vragen, waar Williams hut is en of hij thuis is: „Williams? Die is hier niet meer; die is dood! Al bijna een jaar! Hij wou met zijn dochtertje, dat ziek was en hier niet beter kon worden, naar de stad gaan. Bij de Punt was zijn korjaaltje omgeslagen; de Indianen van de Kalebas-kreek, die ook naar de stad wilden, maar gewacht hadden, tot de zee minder woest was, hadden hun lijken gevonden, vastgeraakt in het oever hout. Zijn ene hand hield nog de parel omklemd, met de andere hield hij het meisje tegen zich aan gedrukt. De kleine was waarschijnlijk bang geworden voor de hoge golven en had zich aan haar vader vastgeklemd, die daardoor gehinderd was bij 't sturen. Beide lijken werden daar aan de oever begraven, waar, dat wisten ze niet precies. Ja, 't was erg; bijna elk jaar gebeuren ongelukken bij de Punt; 't was er ook zo gevaarlijk!......"

Arme Freddy! Nou ben je weer thuis; maar ben je nou blij met je thuiskomst? Je hebt altijd heimwee gehad, doch je heimwee heel diep in je hart verborgen; alles had je voor je vrienden over, en nou je eindelijk zelf een beetje vreugde verwacht, blijkt het, dat je te veel verwacht hebt! Je kunt je wel voorstellen, hoe het gegaan is: Zo duidelijk, of je het voor je ogen ziet gebeuren! Je vader, bang, dat hij je zusje naast je moeder zou moeten begraven, wilde weg, ver weg van dat ongelukskamp. Maar de dood achterhaalt hem, verbergt zich in de woeste golven en zou zich wreken! Je zusje heeft hem gezien en haar zacht schreien om de pijn der ziekte wordt luid gillen bij het zien van de dood! Angstig klemt zij zich vast aan den enige, die helpen kan; hij is vader en hij is sterk! Maar hij is niet sterk genoeg, om zijn kind van zich af te stoten; hij houdt haar vast en tracht met één hand te doen, wat zijn volle mannenkracht opeist. De golven slaan reeds in de korjaal; hoor je ze klotsen, als het ranke bootje heen en weer geslingerd wordt? — Nu ziet ook je vader de vreselijke grijnslach van de dood; de korjaal begint te zinken, nog

twee minuten, nog één. God, wat zijn de golven woest, wat

is de oever ver! Freddy, misschien heeft vader in die laatste ogenblikken aan jou gedacht! Jouw sterke jongenshand had hier kunnen redden! Aan jou had je zusje zich kunnen vastklemmen en de stuurman was de steigerende golven meester gebleven; hij was vader en hij was sterk!

Sluiten