Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Freddy, misschien — nee zeker heeft hij naar jou verlangd in die ontzettende strijd om zijn leven en om zijn kind! Als kleine jongen was je boos op hem, omdat hij je van moeders graf wegsleurde, naar vreemde mensen zond en je nooit terug liet halen! Vergeef het hem, Freddy, hij heeft er zwaar voor geboet; zijn nagedachtenis bij zijn zoon moge in vrede zijn!

Stil trekken de jongens verder het kamp in naar de hut van Prince; stil maken ze de naaste omgeving met hun houwers schoon en taaien hun hangmatten. Freddy's gezicht verraadt niets van wat er in hem omgaat; hij huilt niet en werkt rustig mee. Alleen als Prince hem aanwijst, waar hij zijn hangmat kan taaien en waar hij zijn pakje met kleren kan bergen, blijft hij even besluiteloos staan en haalt de schouders op. Zijn oom begrijpt het en vraagt goedig: „Je blijft toch zeker hier bij ons? Je bent welkom!"

Ineens beginnen Max en Ro te snikken; tegenover de uiterlijke onverschilligheid der Indianen weten ze zich eigenlijk geen houding te geven; ze weten niets te zeggen en zijn blij, als Prince zegt: „Kom, ga nu slapen, morgen zien we verder!"

Maar nog lang klinkt het snikken van Roland; nog lang ligt Max te staren in het donker, voor ze in slaap vallen.

Maar toen sliepen ze dan ook geweldig! De zon stond al recht boven het kamp, toen ze eindelijk wakker werden. Ze waren helmaal uitgeslapen, „bij geslapen" noemde Max dat, en met het felle licht scheen ook hun opgewektheid teruggekeerd. Daar was ook weer Zoveel nieuws te zien en te beleven; en na de dagenlange inspanning van het vooruit-moeten was het een genot, weer 'ns rustig te kunnen dwalen en jagen, zoals ze dat in Nickerie gewend waren. Als Freddy ook al veel verdriet had van zijn treurige thuiskomst, dan wist hij dat verdriet toch net zo diep te verbergen als vroeger zijn heimwee. Vrolijk deed hij alles mee; bracht hen in aanraking met de andere jongens van het kamp, organiseerde grote wedstrijden en tochten naar andere kampen in de buurt en genoot zichtbaar, dat hij nu ook eens gastheer kon spelen. De andere Indianen van het kamp hadden medelijden met hem, maar toonden dat medelijden op de meest practische wijzen: voortdurend kwamen er tractaties ter ere van zijn

Sluiten