Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en deed hem daarom dubbel goed. Zij trok Roland, die haar met een beleefd: Dag Mevrouw, een hand gaf, naar zich toe, drukte hem een kus op het voorhoofd en zei: „Ik dank je, Ro, voor alles, wat je voor mijn jongen gedaan hebt!"

Roland kreeg het er bijna te kwaad van en was blij, dat ze meteen gewoon doorging: „„Laten we nu gauw naar huis gaan!"

Nu volgde nog een hartelijk afscheid van dokter Hanumansingh, den motorist en bootsman, een herhaald wuiven en groeten van de melaatsen, en beladen met trommel en pakjes gingen ze de steiger af.

Ofschoon het tegen twaalf uur liep en de zon fel brandde, stonden langs de wallekant toch heel wat mensen te kijken. Ro, die in Nickerie zo dikwijls onder de toeschouwers had gestaan bij de aankomst van een boot en altijd verlangd had, zelf ook eens zo gewichtig aan te komen, raakte nu totaal de kluts kwijt door al dat bekijks; toen hij weer tot zichzelf kwam, zat hij in een auto en reed met volle vaart door de stad, zijn mond open, maar hij wist niet, of-ie al è, è !gezegd qad of het nog doen moest!

Tot zijn grote vreugde reed Max naar hetzelfde huis, waar ze vroeger gewoond hadden en zijn vreugde werd volmaakt, toen zijn moeder hem zei: „Weet je, wat de verrassing is, die ik nog voor je had? Omdat ik het in Nickerie nooit kon uithouden, heeft vader overplaatsing naar de stad aangevraagd! Toevallig is er een ander, die al lang om Nickerie verzocht had, omdat zijn familie daar woont en nu mogen ze ruilen. En al heel gauw! Vader en de kinderen komen met de volgende boot en dan blijven we voortaan weer gezellig onder elkander. Wat zeg je daarvan?"

Begreep ze wel half, wat het voor Max betekende, voorgoed van die huishoudster af te zijn? Of begreep ze het maar al te goed? In ieder geval, zeging er vlug overheen: ,,'t Is voor jou ook beter; hier heb je meer dan in Nickerie gelegenheid, om verder te studeren."

Ro zweeg, maar zijn schitterende ogen bewezen genoeg, hoe hij zich met zijn vriend verheugde in die onverwachte oplossing der voortdurende huiselijke moeilijkheden.

Pas onder het eten werd er gesproken over Roland en zijn familie; toen bleek, dat de verrassing ook haar schaduwzijde had.

Mevrouw Suratno had nog niet de moed gehad, om te vertellen, welke boodschap er voor Roland gekomen was; Max was totaal vergeten, wat ze daarover aan de telefoon gezegd had.

Sluiten