Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

keek in de verte, waar ze het groen zag van de bosjes naast de Singel. Toen kreeg ze een kleur van verrassing. Ze wist opeens, wat ze doen zou. Vastberaden stapte ze naar de Singel toe.

De stad, waar Peter en Fien woonden, was al heel oud. Honderden jaren. Heel vroeger was de stad omringd geweest met wallen en grachten. De meeste van die wallen waren al afgegraven en de grachten waren gedempt. Maar de vestingwallen aan de noordkant van de stad waren behouden. Daarover liep nu de mooie weg, die de mensen de Singel noemden. De kanten van die wallen waren dicht met bosjes begroeid, zo dicht, dat je er niet door het groen heen kon kijken tegen dat het zomer-

vacantie was. In het voor- en in het najaar kon je zien, dat er achter het groen nog een paar oude huisjes lagen. Ze waren misschien al zo oud als die wallen zelf. Eén ervan was vroeger een kruithuisje, toen de soldaten nog in de stad in garnizoen lagen. Daar wist Fien alleen maar van, omdat haar vader het op haar Zondagse wandeling met hem had verteld. De drie andere waren jaren lang bewoond geweest. Pas het vorige jaar

waren die huisjes onbewoon-

i 111 ■»—«♦ i i •

Daar verklaard, fien nad m het najaar gezien, dat er planken voor de ramen waren gespijkerd en dat er boven de deuren een bord hing met zwarte letters erop. Ze liep er toen met Letta langs. ,,Zeg, zullen we eens gaan kijken ?"

,.met het hondje in haar armen....

Sluiten