Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wees, schoof het terug op zijn kussen. Ja, en daar moest het dan rechtop zitten, telkens als ze ernaar keek, want het moest naar een tentoonstelling. Het schijnt, dat de honden op een tentoonstelling een prijs krijgen, als ze een uur lang doodstil op een kussen kunnen zitten. Ik weet het niet, maar het lijkt wel zo! Enfin, gistermiddag dan komt er visite. Niet zo maar de een of ander, neen, een neef van mevrouw, die pas uit Indië terug was."

Fien knipoogde eens naar tante. Daar had je tóch Indië!

„Hij komt daar, zo bruin als een baviaan. Hij heefteen lieve vrouw bij zich, ook al bruin, en twee lieve jongetjes, die bijna zwart waren. Ik zeg nog: zal ik de jongeheertjes mee in de tuin nemen ? Neen, geen sprake van. Het zou kassian zijn, als de kinderen niet de hele middag bij tante konden blijven. Ik loop dan heen en weer, met thee en met koekjes en met limonade en met ijs, dat later ook gebracht moest worden, en ik kijk dat spul zo eens aan. De grote mensen praten, natuurlijk — en de kleine kinderen vervelen zich. Ja, Fientje, jij mag wel in de tuin gaan spelen als je wilt, kind!"

Fien kreeg er een kleur van. Ze vond het praten van mevrouw de Ronde vandaag niet vervelend. Ze vond het verhaal juist grappig. Ze wilde graag het eind horen!

„Fien is geen klein kind meer, mevrouw," zei tante gelukkig.

„Zoals kinderen zijn" — mevrouw verschoof eens gezellig — „ze gingen op dat hondje af. Ze speelden ermee. Ze lieten het in de vensterbank lopen. Ze deden het zijn halsband af en aan. Ja, en toen — toen kwam er een draaiorgel langs. De heertjes schoven het raam hoog open. Ze gingen eruit hangen. Troeletje legde ook zijn voorpoten over het kozijn. Een van de kleine neefjes had zijn halsbandje om zijn arm. De muziek speelt: Houd er de moed

Het avontuur van Fien en Peter - 5

Sluiten