Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zien. Hij vergat, dat hij het in had willen wisselen voor dubbeltjes en centen. Toen hij de kamer binnenkwam, zwaaide hij een gewoon bankbiljet boven zijn hoofd.

Een gewoon bankbiljet ? Neen, dat was toch zeker niet waar. Het moest een heel bizonder bankbiljet zijn. Moeder moest het bekijken. Ze streek het uit op de tafel. Ze keerde het om en om. Ze hield het tegen het licht. Ze zei: „Vader, kijk toch eens!" Peter had wél plezier van zijn gift.

Vader keek ook. Hij liet het papier ritselen. Hij zei: ,,Ik zou het wel in een lijstje willen zetten."

,,U moet er wat voor kopen, vader," drong Peter aan. ,,Eten, of kleren, of wat u nodig hebt."

„Het is een handvol geld," zei vader diep in gedachten.

„En dat alles voor een hondje." Moeder schudde haar hoofd eens. „Het geeft zo'n moed," zei ze eindelijk. „Vader, we zijn nu zo ver geholpen, wie weet, wat er nog meer voor ons in het vat ligt."

„Misschien wel een boterham met worst," zei Peter toen.

„Die jongen heeft nog niet gegeten," riep moeder uit. Ze maakte de lekkerste stapel boterhammen klaar, die Peter ooit van zijn leven had gezien.

Het was jammer, dat tante Fien nog niet een kwartiertje langer gebleven was, om ook Peter te zien eten!

Tante Fien's avondeten schoot erbij in. Toen ze van Peter's huis terugkwam, ging ze weer naar de kruidenierswinkel op de gracht.

„Heb ik niet gehoord," vroeg tante Fien aan vader, „dat er hier een goede, vertrouwde pakhuisknecht nodig is?"

Sluiten