Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Dat is heel wat beter dan die Brandy van zooeven.

— Dat geloof ik ook; laat het je maar goed smaken: er is zooveel je wilt.

Nu had Sam begrepen, waar de Finders heen wilden. Hen aanvallen was toch altijd iets, waarbij bloed moest vloeien van hun kant en wanneer zij de drie mannen, de „kleermakers", dronken voerden dan konden zij hen rustig doodsteken, zonder dat er ooit een haan naar kraaide.

— Ze willen ons dronken voeren en dan afmaken, fluisterde Sam zijn metgezellen toe.

— Wat doen we dan nu? vroeg Will.

— We laten ons snel z.g. dronken worden en houden ons zoo, dan zullen zij wei nog een extra borrel erop nemen en dan moeten we maar eens zien, wat we dan kunnen doen.

Het gebeurde, zooals Sam voorspeld had: nog voor het vleesch gebraden was hadden ze er al menig slokje in zitten. Toen het vleesch kwam en dat smaakte overheerlijk, namen Sam en zijn vrienden zooveel zij konden eten. Hierdoor kregen zij weerstandsvermogen en de Finders, die tevoren al zoo menig slokje hadden gedronken, hielden een beetje in, om de ter dood veroordeelden het eerst dronken te laten worden.

De Finders deden alsof ze erg hard meedronken, maar in werkelijkheid dronken zij bijna niets, het waren alleen maar schijnbewegingen. Maar, waar zij allerminst op gerekend hadden, dat was de wijn; die was inderdaad zoo heel goed, dat zij ten laatste hoe langer hoe meer ervan namen en nog voor de drie mannen, waar allen zoo op loerden, ook maar in de verste verte iets van dronkenschap bemerkten, was de aanvoerder Buttler al aardig tipsy. Hij had al zooveel brandy gehad en nu weer steeds die drie man toegedronken, om hen te animeeren, en nu had de alcohol hem aardig beet.

Het liefst was hij op één oor gaan liggen, zoo doezelig was hij. Echter was dat niet volgens het plan om de mannen te dooden en berooven.

Eindelijk had hij iets gevonden; hij zou met het hoofd op één arm gaan liggen en doen, alsof hij sliep; dan zouden de drie slachtoffers ook wel slaperig worden en zij konden dan worden geworgd.

Buttler legde dus zijn hoofd op zijn arm, deed alsof hij beneveld was geworden. Om echter aan zijn kameraden te toonen, dat hij het uit list deed, knipoogde hij de kring rond. Dit deed hij natuurlijk zoo opvallend, dat Sam het allang in de gaten had. De anderen van het fraaie 12-tal vonden het een prachtgelegenheid om ook hun hoofd wat rust te gunnen, want zij konden bijna niet meer. Eén voor één legden zij zich dus ook in de een of andere houding ter ruste en weldra heerschte er een diepe stilte om de tafel.

Nu achtte Sam het zijn tijd, om de proef te nemen, of allen werkelijk niet meer wakker waren. Hij stond op en dronk den waard toe, die inplaats van op te staan als een blok van zijn

P

Sluiten