Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Nu wachten jullie hier maar op me, want ik ga nog even het kamp rond om te kijken, of alles in orde is. Daarna zullen we wel zien, hoe we het zullen aanpakken. Het zal wel niet zoo heel lang meer duren, dan zijn ze al hier.

Juist wilde Sam wegsluipen, toen Schi-So heel bescheiden bij hem kwam en hem vroeg:

— Mag ik eveneens rond het kamp sluipen om eventueel bericht omtrent de handelingen der Finders op te doen en. hier te melden?

Sam Hawkens keek hem eens aan en na een kort nadenken knipte hij met beide oogen.

— Goed, ga dan maar den anderen kant uit. Dan komen we tegelijk weer terug, he?

Beiden slopen nu weg en weldra was er een doodsche stilte rondom. Schi-So had het sluipen genoegzaam van zijn vader geleerd en daarom wist Sam ook wel dat hij met den opdracht vertrouwd zou zijn. Het ging dan ook snel en geruischloos, dat sluipen van Schi-So.

Na ongeveer tien minuten in de richting van de Finders te zijn vooruit geslopen hield hij even in.

Achter hem brandde het kampvuur nog wel, maar veel zwakker dan het gedaan had en dat was voor de Finders het teeken, dat zij moesten opbreken. Schi-So was tot het uiterste gespannen en ja, daar hoorden zijn geoefende ooren heel zachtjes een ruischen, alsof er een zacht windje over de planten gleed, hoewel het volkomen stil was.

Voorzichtig legde hij zijn oor tegen den grond en daar hoorde hij een geluid als het voortsluipen van vele voeten. Hij richtte zich half op en luisterde nog oplettender dan tevoren. Zijn gehoor zei hem, dat zij op een afstand van een dertig meter langs hem heen zouden komen en hij schoof snel nog wat ter zijde.

Daar kwamen zij; zachtjes en langzaam, in een dichten troep, dus niet zooals Indianen en ervaren prairiemannen achter elkaar. Nu waren zij voorbij en Schi-So begon hen te volgen.

Als een schaduw sloop hij achter de sluipende gestalten aan en hij was steeds zoo dicht bij hen, dat hij eventueele woorden, die gesproken zouden kunnen worden, moest verstaan.

De mannen keken onder het voortgaan steeds even naar een man, die ongeveer in het midden van de troep kroop. Schi-So leidde hieruit af, dat dat de hoofdman dan moest zijn en hij sloop dus achter hem.

Eerst toen ze zeer dicht bij het kamp waren gekomen hielden de mannen stil en hielden blijkbaar krijgsraad. Wanneer Schi-So nu iets te weten wilde komen, dan moest hij iets zien te verstaan, van wat er gesproken zou worden. Maar dan moest hij wel zeer uitgeslapen zijn. Hij deed het, waagde het erop. Snel ging hij helemaal plat op den grond liggen en kroop onhoorbaar zoo dicht bij den man, dat hij hem met de hand zou hebben kunnen aanraken.

Maar zijn moeite werd beloond. Zacht, heel zacht sprak Buttler

Sluiten