Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met zijn mannen en Schi-So kon verstaan:

— Het vuur is nu bijna uit, dus zullen ze wel al slapen, maar we zullen toch voor de veiligheid nog even wachten. Maar omsingelen kunnen we hen vast. We zijn met ons twaalven, dus als we nu dertig voet uit elkaar gaan liggen, dan komen we net rond. Dus ieder gaat dertig voet verder liggen dan zijn maat en dan wachten jullie maar tot je een teeken van me krijgt.

— Welk teeken? werd er gevraagd.

— Ik zal op een grassprietje driemaal sjirpen, zooals een sprinkhaan doet. Bij den eersten keer sluipt iedereen op het wagenkamp toe. Op het tweede teeken zal ik even wachten, dan kunnen jullie je klaarmaken voor wat je te doen staat. Wanneer ik voor den derden keer sjirp, dan moeten jullie onder de wagens door kruipen en hen zoo snel mogelijk met je messen koud maken. Zoo mogelijk geen schieterij.

— Wat moet er met de vrouwen en kinderen gebeuren?

— Niks. Afmaken. Geen levende ziel mag er overblijven, om het aan de groote klok te hangen. Dan zijn we zeker, dat we niet verraden worden. De buit verdeelen we en de wagens steken we in den brand, dan kan niemand er meer iets van vertellen, omdat dan de lijken ook verbranden. En nu vooruit: daar gaan we. Ik zelf blijf hier. En voorzichtig!!

Nu vroeg er nog één:

— Maar als we nu toch op een wachter stuiten?

— Dan maak je hem eenvoudig koud met je mes. Hand op zijn keel, anders schreeuwt hij.

Allen verdwenen bijna geruischloos. Alleen Buttler bleef waar hij was en hij ging staan, om beter te kunnen zien.

Wat zou Schi-So doen? De kans was werkelijk zeer mooi. Moest hij nu zoet teruggaan en Sam vertellen, welke kans hij had laten voorbijgaan? Nee, die kans was té mooi. Nog één minuut wachtte hij, totdat alle mannen zich een eind verder bevonden en toen richtte hij zich volkomen geruischloos op. Snel had hij zich achter Buttler opgesteld en met één «redes passenden greep omvatten zijn gespierde vingers de keel van den aanvoerder.

Geen kik weerklonk. Met zijn revolver gaf hij hem een harden slag tegen den slaap en toen liet hij het bewustelooze lichaam langzaam op den grond glijden. Met de lasso van Buttler bond hij hem de handen en voeten en daarna sleepte hij het lichaam voorzichtig achter zich aan naar de afgesproken plek, waar Sam reeds op hem wachtte.

De kleine jager bukte zich over het lichaam en vroeg verbaasd:

— Een mensch! Hoe kom je daar aan?

— Gevonden, zei Schi-So laconiek.

— Is hij dood?

— Nee, verdoofd.

— Hoe weet je dat?

— Heb ik zelf gedaan.

Sluiten