Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Maar... het is... allemachtig, dat is een groote tegenvaller!

— Waarom?

— Het is Buttler. Hoe kwam dat zoo?

— Waarom is het een tegenvaller?

— Omdat je nu hiermee alles in de war hebt gestuurd.

— O ja?

— Natuurlijk, want nu is er geen aanvoerder meer om de manschappen in onze handen te spelen.

Laat het me eerst eens vertellen.

— Goed.

Nu vertelde Schi-So in korte woorden, wat er gebeurd was en toen hij ermee klaar was, zei Sam getroffen:

— Kerel, Schi-So, ik zal geen pluimpjes meer geven, want wat je daar gedaan hebt is meesterlijk en de beste woudlooper waardig. Daar zal je vader trotsch op zijn.

De bescheiden Schi-So was echter trotsch op dezen lof van Sam.

De tijd was echter maar kort, dus er moest nu onmiddellijk gehandeld worden. Sam verdeelde de soldaten in twee groepen. Sam gaf hen de noodige instructies en nu gingen zij een eind terug om de Finders van achteren nabij te kunnen komen.

Sam ging naar de plek, waar Buttler gevangen genomen was geworden. Buttler bleef onder de hoede van Wolf achter, terwel Dick, Will en de luitenant met de 20 soldaten uiterst voorzichtig achter de Finders slopen, om hen ieder met twee mqp te overvallen.

Toen Sam bij zichzelf dacht, dat allen nu wel op hun plaatsen konden zijn, nam hij een grassprietje en legde het tusschen beide duimen, terwijl hij het met de muis van zijn hand vastklemde. Nu blies hij hierdoor en er kwam een geluid uit, dat volkomen gelijk was aan dat, wat een sprinkhaan maakt.

Hierop sloop hij alleen naar het midden van den kring en wachtte daar. Ja, daar kwamen ze van beide zijden aangekropen. Zachtjes, heel zachtjes kwamen zij naderbij en een fluisterstem van rechts zei:

— Buttler, hier ben ik.

— Alles loopt prachtig. Maar laat het nu niet te lang duren; geef liever het teeken.

Dat kwam van links en Sam keek eens om; ja, daar ontdekten zijn geoefende oogen achter zijn buurman rechts twee soldaten, klaar om toe te grijpen.

Ook links van hem zag hij hetzelfde tafereel, zoodat hij wel kon aannemen, dat allen op hun post waren. Ten tweeden male gaf hij het teeken en nadat hij tien seconden gewacht had, klonk het derde teeken; onmiddellijk echter nadat hij dat teeken gegeven had richtte hij zich op om te zien of er soms nog ergens een gevecht was, waar hij bij noodig kon zijn. Maar alles was stil en bleef stil. Links en rechts van hem zag hij, zooals afgesproken was, een geworstel en vrij snel daarna was het volkomen stil.

Pecroleumkoning 5

Sluiten