Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Helaas, ja.

— Nee, geen helaas. Het is maar goed, dat ik ben gaan wandelen.

— Waarom?

— Omdat ik nu kan zeggen, dat de scout weggeloopen is.

— Dat weten we al lang, die hebben we zelf weggestuurd. Maar.... hebt U hem gezien?

— Nou, of ik; en gevoeld ook.

— Gevoeld?

— Zeker.

— Maar mijn hemel!! Wat kan er dan nu weer gebeurd zijn?

— Niets bijzonders. Ik liep te wandelen....

— Nou ja, en toen?

— Toen kwam de scout en....

— Oh, had ik het niet gedacht!

— Toen kwam hij op me af en nam alle wapens van me af en....

— Allemachtig! En?

— En toen kreeg ik... . een paar....

— Nou?

— Oorvijgen.

— Goddank, tenminste nog een geluk bij een ongeluk. Dat is de eenigste verstandige zet, die die scout op zijn geweten heeft.

— Maar meneer Hawkens! zei de dwaas ontzet.

— Ja natuurlijk! Ik wilde dat ik U ook een stel van die oorvijgen kon aanmeten, als ik me niet vergis!

— Waarom dan?

— Omdat ik dien vent zonder wapens wegstuur, om tenminste gedurende een paar dagen wat veilig te zijn voor hem en nu laat U hem alle wapens terugnemen! U bent me een mooie, hoor. Niets dan last bezorgt U ons. Maar enfin, we zullen er maar geen woorden over vuil maken, want gebeurd is gebeurd.

De stoet vertrok na een klein uurtje eveneens, op weg naar den oom van Wolf.

Voorop reed Sam Hawkens, die nu inplaats van den scout als gids fungeerde.

De andere stoet was al lang op weg naar Tucson, maar Buttler was den raad van Polier niet vergeten en hij had ook zijn mannen terdege geïnstruëert. Hij zou alles in het werk stellen, om weer vrij te geraken, want het plan van Polier had hem hoop gegeven en het wraakgevoel overheerschte nu zelfs zijn zucht naar lijfsbehoud.

In het begin deed hij alles om er gewoon uit te zien en hij had daar natuurlijk niet veel moeite mee, want hij mankeerde niets. Maar na een paar uren zat hij al te waggelen op zijn paard en de luitenant liet hem vragen, wat er aan scheelde. Hij greep met zijn saamgebonden handen weemoedig naar zijn hoofd en beduidde, dat het die klap van vannacht was, die hem nu zoo'n pijn veroorzaakte. De anderen hadden het voorbeeld

Sluiten