Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van hun aanvoerder gevolgd, in de hoop, er door vrij te worden, en ook zij werden ondervraagd naar het euvel; dat bleek bij allen hetzelfde te zijn en, wat Polier voorzien had gebeurde, n.1. tenslotte liet de luitenant halt houden, om de menschen een beetje te laten bijkomen. Vooral Buttler werd het eerst losgemaakt, want die was er, oogenschijnlijk, het ergst aan toe.

Nauwelijks echter waren de boeien van zijn handen of met een enorme zwaai zat hij boven op het paard van den officier, het beste, dat er bij was.

Dat was een consternatie! Iedereen staarde verbouwereerd naar het wegspringende dier en toen men weer bij zinnen kwam was het vrijwel al te laat, want wel riep de luitenant woedend: VUUR!!!, maar alle geweren waren aan rotten gezet en het duurde wel een volle minuut, voor het eerste schot gevallen was, en in dien kostbaren tijd had Buttler kans gezien juist even buiten schot te komen, d.w.z. zoover, dat van zuiver treffen geen sprake meer was.

Onmiddellijk liet de luitenant een aantal mannen te paard springen en persoonlijk ging hij mee, hem, Buttler, den voornaamsten gevangene, die nu ontkomen zou, achterna.

Maar het mocht hen niet gelukken. Buttler was reeds te ver en, door Polier losgesneden, kon hij nu zijn handen weer gebruiken, zoodat de beide mannen al spoedig uit het gezicht verdwenen waren, tusschen de vele steenklompen onvindbaar en gevaarlijk voor naderbijkomenden. Daarom keerden de soldaten alweer spoedig naar hun haltplaats terug.

Sluiten