Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heel onopgemerkt naar den achterkant van het huis, waar de beide broers nog bij elkaar zaten te praten.

Grinley had juist zitten vertellen, dat hij met bovenmenschelijke moeite geheel alleen veertig vaten vol petroleum naar boven had gebracht, naar het „Gloomy Water", het duistere water.

Daar had hij aldus een fictieve petroleumbron weten te maken, waar hij, wanneer men ernaar kwam kijken, eenige der vaten open steken zou, zoodat het water met allemaal zuivere petroleum overdekt zou zijn, zoodat de menschen denken moesten, dat er een oliebron in zat.

Natuurlijk kon alleen een leek zooiets denken en daarom had hij een slachtoffer uitgezocht, dat geen snars van olie af wist en zelfs had hij hem nog weten te suggereeren, dat hij, wanneer hij er een expert bij haalde, de kans liep, dat deze expert zelf de exploitatie ervan onder handen nemen en met hem, Grinley zou gaan overleggen; de arme man was dom genoeg geweest daarin te loopen en nu had hij slechts een onbeduidende kantoorbediende meegebracht, die wel niet gevaarlijk zou kunnen worden. Het was voor Grinley zaak alles zoo snel mogelijk van stapel te doen loopen en hij was dus van plan om het geld onmiddellijk, als boter bij de visch te eischen.

Volgens de voorspiegelingen, die Grinley den bankier had gemaakt, waren er vele millioenen mee te verdienen en hijzelf wilde er slechts honderdduizend dollar voor hebben De koop leek dus heel voordeelig te zijn, maar de arme bankier kon maar niet inzien, dat het slechts een zwendel-affaire was. De beloofde millioenen schemerden hem voortdurend voor den geest en daardoor kon hij niet onbevooroordeeld nadenken over de kans, dat zijn leven gevaar liep, wilde hij niet honderdduizend dollar voor een luchtkasteel uitgeven.

Gedurende het gesprek achter het huis had hij zijn broer er toe weten over te halen, op het juiste oogenblik de vaten te openen, zoodat het zou lijken, alsof er een eeuwige stroom petroleum uit kwam vloeien, zonder dat de bankier argwaan behoefde te krijgen.

Buttler op zijn beurt vertelde nu aan zijn broer, dat hij zoo snel als hem maar mogelijk was, hierheen was gekomen, om Sam met zijn gezelschap nog juist even voor te zijn, want hij had gemerkt, dat Sam er een reuze haast achter had gezet; ten eerste had hij een andere route gekozen, wat hem een paar dagen korter uitkwam. Ten tweede had hij in een plaats onderweg, Bells Farm, de wagen en de langzame ossen verkocht en er veel snellere muildieren voor gekocht, zoodat ze nu allemaal op een muildier zaten en dus zeer veel vlugger vooruit kwamen, dan voorheen.

Op de vraag van Grinley, die reizigers te laten loopen, omdat het petroleum-vraagstuk belangrijker was dan dat, had Buttler geantwoord, dat hij in geen geval zijn plan, zich te wreken, op kon geven; bovendien waren er te mooie voordeelen aan verbonden. Eerstens hadden de Ebersbachs een heeleboel geld bij

Sluiten