Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Doe dat, dan zal ik intusschen hoopen, dat ik geen spijt zal krijgen, dat ik U mijn toestemming gegeven heb.

— Neen meneer, dat zult U zeker niet; ik ben een eerlijke kerel, die zijn medemenschen geen overlast aan zal doen.

— Mooi, dus tot morgen dan.

Sam wendde zich af en Grinley ging in zich zelf vloekend een eind loopen peinzen.

— Wat een ellendeling, om me in mijn gezicht te durven zeggen, dat ik er niet betrouwbaar uitzie! Daar zal hij voor boeten. Mijn broer heeft toch maar groot gelijk, dat hij zulke kerels wil afmaken. Ik zal er graag een handje aan meehelpen.

De nieuw-aangekomenen waren een en al bedrijvige ijver, want allen hadden een reuzen honger en de vrouwen begonnen dan ook onmiddellijk den ranchero te helpen met het klaarmaken van een goed maal, dat zij hem graag wilden vergoeden.

Er was dan ook nog geen uur verstreken, of daar geurde het al overal van versch gebraden vleesch en gebakken maiskolven.

Er werd gemengd Duitsch en Engelsch gesproken en ook Tante Droll en Hobble Frank deden daar lustig aan mede, zoodat zij aan tafel uitgenoodigd werden. De andere gasten aten natuurlijk op zichzelf.

Het gesprek aan tafel was meer dan men kon verwachten van een vermoeide menigte menschen, want allen waren even vrooIjjk en blij, alsof ze ergens in hun vaderland aan een feestmaaltijd zaten.

Vooral de dwaze Emeritus, die steeds, wanneer men hem met meneer de organist aansprak, verbeterde met de woorden:

— Neem me niet kwalijk, maar het is organist Emeritus; het is maar volledigheidshalve, dat ik het U zeg, want anders zou men wel eens kunnen denken, dat ik nog in dienst ben en dat ben ik al twee jaren lang niet meer, doch ik componeer tegenwoordig aan een groote heldenopera, die drie dagen lang loopt en iedere avond vier acten speelt

Gedurende deze heele speech mocht men dan niets zeggen, anders zou de brave man, die overigens geen vlieg kwaad kon doen, boos geworden zijn en met rug toedraaien gedreigd hebben.

Ieder heeft zoo zijn eigenaardigheden en ook Frank kon den

Emeritus echt plagen.

— Frank had namelijk de gewoonte om ieder woord te veranderen, wat den Musicus geweldig hinderde. Voor acten zei Frank dan actrices en voor componeeren zei hij vaak compenseeren of comprimeeren.

Zoo ook nu weer had hij willen bedanken voor nog een maiskoek en zei toen:

— Neen, dank U, ik eet niet meer.

— Waarom niet? vroeg Mevrouw Rosalie.

— Anders krijg ik nog een indigesticulatie.

Dit was den Emeritus alweer een prikkel.

— Dat moet zijn indigestie.

Sluiten