Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat water moest uit het riviertje gehaald worden en Mevrouw Rosalie Ebersbach zou den ketel gaan vullen. Met nog een der andere vrouwen ging zij naar het water en niemand dacht meer aan hen.

Plotseling echter kwamen de beide vrouwen terug hollen met een gegil en de handen in de lucht zwaaiend.

— Wat is er? was de vraag, die velen tegelijk stelden.

— Oh! Wat een monster! Oh! Wat een groot beest! Brrrrrü

— Wat zie je ineens bleek! Wat scheelt er nu aan? vroeg de man van Rosalie verschrikt.

— Oh, Mensch, is dat even schrikken! Wat een monster was dat!

— Welk monster?

— Wat we zooeven gezien hebben.

— Waar?

— Daar bij het water.

— Wat was het dan?

— Ja, hoor eens, nou vraag je me te veel.

— Hoezoo?

— Ik weet niet, wat het was.

— Kom nou, wees nu niet zoo d^m!

— Dom? Weet jij het soms?

— Nee.

— Nou, hou jij je mond dan!

De andere vrouw was nu weer een beetje bijgekomen.

— Het was een geest, een spookverschijning! vertelde ze rillend als een espeblad.

— Hoe zag het er uit?

— Dat weet ik niet meer, maar ik heb van mijn leven nog nooit zooiets leelijks gezien. Foei, wat een monster.

— Maar kun je dan niet vertellen, hoe het er ongeveer uit zag?

— Hoe groot was het? vroeg nu Sam Hawkens.

— Zoo groot als een mensch.

— Dat is niet klein. En heeft het niet gebeten?

— Nee, dacht je soms, dat ik hem anders niet doodgeslagen zou hebben?

— Ik wist niet, dat je zoo flink was.

— Dan weet je het nu.

— Waarom heb je dan niet gekeken, hoe het eruit zag?

Nu kwam de Emeritus aan en met de rust van iemand, die er alles vanaf weet, ging hij met de beide vrouwen, elk aan een arm vattend, een weinig opzij.

— Vertel me nu maar eens rustig, wat het voor iets is. Ik ben op de hoogte met de dierenwereld, dus moet ik het kennen, wanneer het werkelijk iets levends is. Antwoord me dus precies op al mijn vragen:

— Goed.

— Was het een werveldier?

— Van een wervel heb ik niets gezien. Daar was het te

Sluiten