Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De bankier was in extase geraakt door het zien der vetkraaltjes en nu begon hij weer te hopen. Zou het dus toch waar zijn? Dus nu werd hij werkelijk een der rijkste millionnairs?

— Maar wat zonde, dat dat hier zoomaar moet wegloopen.

— Dat heeft het al eenige eeuwen gedaan, en dat zal het nog wel blijven doen, totdat u met uw machines hier bent gekomen; dan kimt u het opvangen en ook nog benutten.

— Ja, ja! riep de bankier uit, nog steeds zeer onder den indruk.

— Merkt u wel, hoe de omtrek hoe langer hoe meer naar olie gaat rieken?

— Ja. Geweldig.

Werkelijk werd de geur van olie steeds sterker en naarmate zij het meer naderden, werd ook de bankier geestdriftiger.

Zwijgend reden zij nu voort, totdat zij aan een massale berg kwamen. Daarachter lag de plaats, waar zij zijn moesten. Slechts een nauwe spleet gaf toegang tot het dal, waarin het meer lag, dat om het weinige licht, dat er op het water kon vallen, Gloomy Waer genoemd werd.

Zij reden door de kloof en eindelijk, eindelijk, daar stonden zij voor het einddoel van hun tocht! Daar lag het meer en de reuk van petroleum was zoo sterk geworden, dat de paarden met alle geweld weg wilden. Zij werden dan ook vastgebonden en de vijf mannen daalden omlaag.

Rollins zei geen woord. Dat kon hij ook niet, want hij was te verbouwereerd, het olie-meer toch voor zich te zien, dan dat hij een woord zou hebben kunnen uitbrengen.

Grinley zag onmiddellijk, dat hij nu verder gewonnen spel zou hebben en hij was veel meer op zijn gemak, dan totnutoe.

— Well, Mr. Rollins, bevalt het?

— Of het bevalt? Moet u me dat nog „vragen?

Hij bekeek alles, alsof het al zijn eigendom was.

— Ja, het overtreft alles, wat u me er van verteld hebt.

— Des te beter, lachte de petroleumkoning.

Rollins nam een handvol water met olie en wreef het tusschen zijn handen.

— Ja, je reinste aardolie.

— Dat heb ik wel gezegd!

— Heeft dat meer nog een stroom, die erin uitloopt?

— Neen, alleen een stroompje, dat er vandaan komt.

— Maar waar komt dat alles dan vandaan?

— Natuurlijk uit een verborgen bron.

— Oh, ja, dat is mooi, dat is werkelijk prachtig.

— U hebt de olie hier maar voor het opscheppen.

— Ja, u hebt gelijk.

De bankier was zoo tevreden als een kind. Niet echter Baum« garten, die opmerkte:

— Maar, Mr. Rollins, dat is toch eigenlijk de moeite niet waard-

— Wat? Hè? Wat zeg je me nou?

Verschrikt staarde hij zijn boekhouder aan.

Sluiten