Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu greep Old Shatterhand het lichaam van den hoofdman en hief het hoog in de lucht en met een mes in de andere hand, riep hij met zijn stentorstem:

Weg jullie! Vooruit!! Wanneer één man een voet tegen

ons durft te verzeten, dan heeft hij al een kogel van het toovergeweer in zijn hoofd, En zoodra er één niet doet wat ik zeg, dan zit mijn mes uw hoofdman in den buik!

Winnetou had het „toovergeweer" gegrepen en dreigde de mannen ermee achteruit.

Wanneer er iemand is, die bijgeloovig is, dan is de Indiaan het. Nu zagen de Nijora's het wonderlijke gebeuren, dat twee mannen midden tusschen driehonderd gewapende krijger stonden en hun toch durfden te bedreigen. Stom verbaasd staarden allen naar de twee helden, die het stoutste stukje uithaalden, dat er te bedenken was.

Toch kon dat niet lang duren, want er behoefde er slechts één te zijn, die toch schoot, vanuit de duisternis buiten de vuren, waar de Indianen stonden, en het zou een verschrikkelijke vechtpartij geworden zijn, waar wellicht tien- en tientallen dooden vielen aan de zijde der Indianen, maar waarbij toch wel tevens alle blanken het onderspit hadden moeten delven.

Old Shatterhand echter wist zijn tijd te benutten. Snel bond hij den hoofdman en riep zijn makkers toe, dat zij hem moesten volgen, zoodra zij hun wapens hadden gehaald.

Deze raad werd al heel snel opgevolgd, want de wapens lagen, als buit der Indianen, allemaal op één hoop bij een der vuren. Men had ze dus slechts op te rapen en weg te snellen.

Daar stond echter de onderbevelhebber van den troep vlak voor Old Shatterhand en nog had hij wel niets kunnen doen, omdat ook hij te verbaasd was om iets te doen.

Voor hij echter tot daden kon overgaan, kwam er een donderende stem uit de donkere omgeving van het woud:

— Terug Nijora's!!!!! Hier staan nog veel meer bleekgezichten! Wanneer je niet als de bliksem teruggaat, dan doorzeven onze kogels jullie hoofden! Als waarschuwing haal ik eerst de veer van het hoofd van den onder aanvoerder af! Onmiddellijk daarna zijn echter de hoofden aan de beurt. Dus: VUUR!!!

De onderaanvoerder, die met nieuwe verbazing geslagen was, toen hij zich hoorde noemen, had een adelaarsveer op zijn hoofd, als kenteeken, dat hij de onderaanvoerder was.

Eerst keek hij turend in de duisternis, en het leek er niet erg veel op, dat hij onmiddellijk op den loop zou gaan, maar daar kraakte reeds een schot en.... de mooie adelaarsveer was verdwenen.

Verdwaasd greep hij naar zijn hoofd: de veer was schoon afgeschoten. Als een schot schoot het door hem heen, dat nu het volgend oogenblik zijn hoofd aan de beurt zou zijn, want de schutter kon beslist goed schieten, dat had hij bewezen.

Het eenige, wat hij dus te doen had, was zoo snel mogelijk te

Sluiten